اين امر واجب است كه براى بزرگداشت اين فكر كه سازندهء نسلهاى مؤمن است ، در مقابل آن به احترام بايستيم . و همچنين مىبايستى در برابر صبر و شكيبايى و فداكاريهاى رسولانى همچون نوح - على نبينا و آله و عليه افضل الصلاة و السلام - به اجلال آن بر سر پا بايستيم .
افراد جامعهء نوح در يك زندگى طبقاتى و با حضور متكبّران و متجبران در زمين زندگى مىكردند ، و با نوح بدين گونه به احتجاج و مجادله برمىخاستند كه مىگفتند : ما چگونه به پيروى از تو گردن نهيم در صورتى كه پستترين طبقات پيرو تو شدهاند ؟ ! و نوح - عليه السلام - و پيروان او را به سنگسار كردنشان از روى گردنكشى و بلندى طلبى در زمين تهديد مىكردند .
پيروى كردن افراد پست از نوح نمىتواند دليلى براى ايمان نياوردن بوده باشد ، و اگر آنان پست بوده باشند ، رسيدگى به حساب ايشان براى خدا شايستهتر است تا براى آن گردنكشان و طاغيان ، و به هر حال پايان كار قوم نوح بهتر از پايان كار قوم فرعون يا قوم ابراهيم نبود كه نوح آنان را نفرين كرد و از خدايش خواست كه ميان او و ايشان حكم خود را صادر كند ، پس خدا آنان را غرق كرد و نوح و مؤمنانى را كه با او همراه بودند از غرق شدن رهايى بخشيد .
بارى ديگر عزت و قدرت خدا در انتقام از قوم نوح تجلّى پيدا كرد ، به همان گونه كه رحمت او در نجات مؤمنان متجلّى و آشكار شد ، و در اين بزرگترين آيت الاهى وجود داشت ولى بيشترين مردم با ديدن آيات ايمان نمىآوردند .
شرح آيات :
[ 105 ] «
كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ
- قوم نوح فرستادگان خدا را تكذيب كردند . » پيامبران در خطى واحد قرار گرفته و مكمل يكديگرند ، و همگى آنان از جانب پروردگار يكتا به رسالت مبعوث شدهاند ، و رسالتهاى همهء ايشان از لحاظ مبادى و اصول كلى با يكديگر متوافق است ، و تنها از لحاظ محتواى اجتماعى ميان