تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 73

بعضى از نصوص آشكارا به اين مطلب اشاره شده است . پس پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله - براى امت خود شفاعت مىكند ، و امامان - عليهم السلام - به شفاعت كردن از شيعيان خود مىپردازند ، و بعضى از مؤمنان به شفاعت كردن از بعضى ديگر برمىخيزند . در حديثى از أبان بن تغلب آمده است كه گفت : از ابو عبد اللَّه - عليه السلام - شنيدم كه مىگفت : « مؤمن در روز قيامت از اهل خانهء خود شفاعت مىكند و چون نوبت به خدمتگزار خانه‌اش مىرسد ، انگشت سبّابهء خود را بلند مىكند و مىگويد : پروردگارا ! اين خادمك من است كه مرا از سرما و گرما محفوظ مىداشت ، و آن گاه به شفاعت از وى اقدام مىكند » . « 23 » [ 102 ] سپس حسرت و ندامت پيوندهاى دلهاشان را قطع مىكند كه ، با آنها ، اگر فرصتى ديگر در اختيار داشتند مؤمن مىشدند . « فَلَوْ أَنَّ لَنا كَرَّةً - اگر فرصت بازگشت به دنيا مىداشتيم . » به آن بازگشتيم . « فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ - و از ايمان آورندگان مىبوديم . » [ 103 ] « إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ - هر آينه در اين آيتى است ، و بيشتر آنان مؤمن نبوده‌اند . » در صورتى كه آيات فراوان در برابرشان وجود داشت . / 77 [ 104 ] « وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ - و پروردگارت توانا و مهربان است . » و اين حقيقتى است كه از همهء اين داستانهايى كه پروردگارمان براى ما در سورة الشعراء آورده بر ما الهام مىشود . هدايت است و نور . پروردگار صاحب قدرت و عزيز تو با نيرو كافران را مورد مؤاخذه قرار مىدهد ، و او رحيم و مهربان