[ 74 ] خدا خالق و صاحب فضل و نعمتى است كه به بشر عنايت مىكند ، و سپاسگزارى تنها مخصوص او است ، ولى بعضى از مردم به جاى اين كار به او شرك مىورزند ، و چنين اعتقاد دارند كه دستگاه حاكم بر كشور يا صاحبان نيروهاى مختلف مصدر و منبع رسيدن نعمت و فضل به ايشانند ، و به جاى خداوند متعال آنها را مىپرستند ، و اين گونه كسان حساب سختى را در نزد خدا بايد بگذرانند . / 370 « وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكائِيَ الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ - و روزى خدا ايشان را مىخواند و آن گاه مىگويد كه : شركايى كه براى من مىپنداشتيد اكنون كجايند ؟ ! » البته جوابى براى عرضه كردن ندارند ، و پيش از اين آيهء كاملا مشابهى از همين سوره ( آيه 26 ) گذشت كه دليل بر آن است كه نداى الاهى گاه در برابر پيشواى مشركان از رهبران گمراهى صورت مىگيرد ، و گاه در حضور رسولان و خلفاى ايشان از امامان هدايت . [ 75 ] و هنگامى كه گواهانى بر هر امت را از خود آن مىخوانند ، حجت بر ايشان تمام مىشود :