درس سى و سوم :
4 - غيبت مردم با ايمان ، گناه و منكر است . غيبت يعنىاين كه عيب پوشيدهىمؤمنى رافاش كنيموبدين ترتيباورا ازنظرها بياندازيم . پس اگر دانستى كه دوستت خطايى كرده آنرا براى ديگرانباز مگوتا كرامت و حرمت اومخدوش نشود . بهتر است به جاى غيبت و بدگويىاو را پنددهيم تا آن كار بد را دوبارهانجام ندهد و اگر تكرار كرد پدر و يا شخصبزرگترى راآگاه سازيم تا جلوى او را بگيرندو او در ميان مردم ، رسوا نشود .
مسئله 103 : چند جاغيبت جايز است .
الف - كسى كه به گناه وفسق و فجور تظاهر مىكند ، به همان مورد ارتكاب احترامى ندارد و بهغيبت او در همان مورد جايز است .
ب - كسىكه به او ظلمى شده است مىتواند آن را براىمردم بازگويد هرچند مستلزم غيبت ظالم باشد .
ج - كسىكه در دين بدعت مى گذارد ، غيبتش جايز وفاشكردن بدعتش لازم است تا مردم از او بر حذرباشند و تحت تأثير او قرار نگيرند .
5 - معاشرت باكسانىكه تعهد دينى و اخلاقى ندارند ، منكر است و لازم است انسان آنان را پنددهد و امر بهمعروف
درس هاى آموزشى در احكام فقهى (فارسى) — صفحة 133
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص١٣٣