( مسألهء 397 ) مستحب است انسان كفنش را شخصاً در حال حيات خود تهيّه كند و گاهى آن را باز كند و به آن نظاره كند .
( مسألهء 398 ) مستحب است يك چوب تَر از درخت خرما ، به طول يك وجب و بهتر است به طول يك ذراع ( در حدود نيم متر ) باشد ، در قبر همراه ميّت ، از زير كفن سرتاسرى گذاشته شود .
( مسألهء 399 ) و افضل از آن « جريدتين » است يعنى : دو چوب تَر ، از درخت خرما باشد ، اگر نشد از درخت سِدر ، و اگر نشد از درخت بيد ، اگر نشد از درخت انار ، و اگر نشد از هر درختى كه ممكن باشد .
( مسألهء 400 ) شايسته است به موضوع جريدتين اهتمام خاصّى داده شود ، زيرا در احاديث صحيحه آمده است كه تا آن چوبها خشك نشده خداوند حساب و عذاب را از آن ميّت بر ميدارد و انشاء الله بعداً نيز حسابى و عقابى بر او نمى شود . اين روايات از طريق خاصّه و عامّه وارد شده ، ولى عملًا تنها شيعيان به رعايت اين سنّت رسول اكرم ( صلى الله عليه وآله ) توفيق دارند و از ويژگيهاى آنان به شمار ميآيد .
امام باقر ( عليه السلام ) در مورد حكمت جريده ميفرمايد : تا هنگامى كه آن چوب تَر است ، خداوند عذاب را از ميّت برميدارد ، و چون حساب و كتاب در نخستين ساعت دفن ميّت مىباشد ، تا هنگامى كه مردم از سر قبر برگردند ، و جريدتين نيز براى همين مقرّر گشته است ، و لذا اميد است كه بعداً نيز حساب و كتابى براى او نباشد .
( مسألهء 401 ) واجب است ميّت را بعد از غسل دادن ، پيش از آنكه كفنش را تكميل كنند ، « حنوط » نمايند . يعنى : « كافور » را به هفت عضو سجده ( پيشانى ، كف دستها ، سرزانوها و سر دو انگشت بزرگ پاها ) بمالند ،
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 71
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٧١