باشد و او را براى انجام فرمان خدا غسل دهد ، نه براى اجرت .
( مسألهء 360 ) اگر ميّتى را براى اجرت و يا به خاطر قيمت تعيين شده غسل دهد ، كافى نيست .
( مسألهء 361 ) بنابر احتياط واجب بايد غسل دهنده براى اين كار اجرت نگيرد ، اگر چه انگيزهء او براى اين كار دريافت اجرت نباشد .
( مسألهء 362 ) اگر بخواهند به غسل دهنده چيزى بدهند بايد به عنوان هديه باشد و بر اساس شرط و قرارداد قبلى نباشد .
( مسألهء 363 ) اگر براى غسل ميّت سِدر ، كافور يا هيچكدام پيدا نشود ، بايد به جاى آن با آب خالص غسل بدهند و چنين نيّت كنند : غسل مىدهم با آب خالص ، به جاى سدر يا كافور ، قربةً الى الله بنابر احتياط واجب .
( مسألهء 364 ) در غسل با آب سِدر ، بايد به مقدارى سِدر با آب مخلوط شود كه تنظيف بدن با آب سِدر تحقق پيدا كند . ظاهر اين است كه اين معنى هنگامى محقّق مىشود كه آب از اطلاق خارج گردد .
( مسألهء 365 ) در غسل با آب كافور نيز بايد به مقدارى كافور با آب مخلوط گردد ، كه عرفاً خوشبو كردن بدن با كافور صدق كند .
( مسألهء 366 ) اگر آب كم باشد و براى سه بار غسل دادن كفايت نكند ، بايد غسل با آب خالص را برگزيند .
( مسألهء 367 ) اگر آب موجود براى دو غسل كفايت كند ، يكى از دو غسل ( سِدر يا كافور ) را انتخاب مىكند ، سپس با آب خالص غسل ميدهد ، و يك تيمّم نيز - بنابر احتياط واجب - به آن ضميمه مىكند .
( مسألهء 368 ) اگر به جهت نبودن آب ، يا ترس از متلاشى شدن بدن ميّت - در مثل سوختگى - غسل دادن آن ميسّر نباشد ، بايد ميّت را تيمّم دهد . و
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 66
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٦٦