فصل هفتم : احكام نفاس
خونى كه به هنگام زايمان ، همزمان با تولّد بچّه و يا - تا ده روز - بعد از زايمان ، از رحم زن بيرون ميآيد ، نفاس ناميده مىشود .
( مسألهء 318 ) خونى كه پيش از زايمان بيرون بيايد ، اگر چه در رابطه با زايمان هم باشد ، نفاس نيست ، بلكه حكم استحاضه بر آن جارى مىشود .
( مسألهء 319 ) خونى كه هنگام سقط بچّهء ناقص - مثل عَلَقه ( خون بسته ) و مُضغه ( يك تكّه گوشت ) - كه به آن نوزاد گفته نمى شود ، بيرون بيايد ، نفاس نيست ، بلكه بنابر احتياط واجب حكم استحاضه بر آن جارى مىشود .
( مسألهء 320 ) براى كمترين مدّت نفاس حدّى تعيين نشده ، ممكن است فقط يك لحظه باشد ، بلكه ممكن است هنگام زايمان ، هيچ خونى بيرون نيايد و زن نفاس نشود .
( مسألهء 321 ) زنى كه داراى عادت عدديّه است ، اگر خون نفاسش ادامه يابد ، به مقدار عادت خود نفاس ميگيرد و بنابر احتياط واجب لازم است يكى دو روز هم براى روشن شدن وضع خود ، به عنوان « استظهار » نفاس قرار دهد ، تا ده روز به پايان برسد .
( مسألهء 322 ) زنى كه داراى عادت عدديّه نيست ، اگر نفاسش ادامه يابد ، تا روز دهم نفاس ميگيرد و بعد از آن به وظيفهء مستحاضه عمل مىكند ، ولى بنابر احتياط واجب تا روز هجدهم ، از آنچه در حال نفاس حرام است اجتناب كند ، سپس غسل نفاس نمايد .