فصل پنجم : احكام حيض
با خروج خونى كه زنها با طبيعت حال خود ، از رحم بيرون ميريزند ، حكم حيض جارى مىشود .
( مسألهء 225 ) جا به جا شدن خون در رحم و ريزش آن در داخل رحم ، براى استمرار حكم حيض كافى است ، ولى اين مقدار براى حكم به حدوث حيض كفايت نمى كند .
( مسألهء 226 ) هر خونى كه دختر پيش از كامل شدن نُه سال قمرى و يا بعد از سنّ يائسگى ببيند حيض نيست .
( مسألهء 227 ) سنّ يائسگى در زنان قرشى ( سيّده ) شصت سال و در غير قرشى پنجاه سال قمرى است .
( مسألهء 228 ) كمترين مدّت حيض - در صورت عدم يقين به حيض بودن - سه روز و بيشترين مدّت آن ده روز مىباشد . و حكم زن حامله بعد بيان مىشود .
( مسألهء 229 ) كمترين مدت پاكى بين دو حيض ده روز است .
( مسألهء 230 ) منظور از روز 24 ساعت مىباشد ، نه سپيدى روز .
( مسألهء 231 ) در سه روزى كه حدّاقل ايّام حيض است ، به صورت پى در پى خون ديدن شرط نيست ، بلكه اگر در ضمن ده روز سه روز كامل - ولو به صورت پراكنده - خون ببيند كافى است .
( مسألهء 232 ) در جايى كه امكان حيض است ، واجب است به محض ديدن خون حكم حيض را بر آن جارى كند ، پس اگر سه روز ادامه پيدا كرد ، و يا قطع شد و دوباره ادامه يافت و در ضمن ده روز جمعاً به سه روز