مسافر نمازش را شكسته بخواند ، اگر پس از خروج وقت يادش بيايد نمازى كه خوانده صحيح است و قضا ندارد ، ولى اگر در داخل وقت يادش بيايد بايد اعاده كند ، و اگر اعاده نكند بايد قضاى آن را به جا آورد .
4 ) نمازش را به نيّت دو ركعتى شروع كند و اشتباهاً چهار ركعت بخواند ، در اين صورت بنابر احتياط واجب بايد آن را اعاده كند و اگر وقت گذشته قضا نمايد .
( مسألهء 1257 ) مسافرى كه قصد اقامه كرده و يا كثيرالسّفر مىباشد و وظيفهاش اين است كه نمازش را تمام بخواند ، اگر شكسته بخواند نمازش باطل است و بايد آن را اعاده و يا قضا نمايد ، مگر در يك صورت كه شخص جاهل به مسأله باشد - يعنى نمى دانست اگر كسى قصد ده روز كند بايد نمازش را تمام بخواند - و نمازش را شكسته خوانده ، صحيح است .
( مسألهء 1258 ) ميزان در لزوم تمام يا شكسته ، وقت اداى نماز است ، نه هنگام دخول وقت ، پس اگر انسان در اوّل وقت در وطن بوده و نماز نخوانده ، و اينك موقع اداى نماز در سفر است بايد نماز را شكسته بخواند و اگر در اوّل وقت در سفر بوده و نماز نخوانده ، و اينك وارد شهر و ديار خود شده ، بايد نمازش را تمام بخواند .
( مسألهء 1259 ) كسى كه نمازش در وطن قضا شده ، بايد آن را به صورت تمام قضا كند ، اگر چه در مسافرت باشد ، و كسى كه نمازش در سفر قضا شده ، بايد آن را شكسته قضا كند ، اگر چه در وطن باشد .
( مسألهء 1260 ) كسى كه اوّل وقت در وطن بوده ، بعداً مسافرت كرد و نمازش قضا شد ، بايد آن را شكسته قضا كند و كسى كه در اوّل وقت مسافر بود و در آخر وقت در وطن بود و نمازش قضا شد ، بايد آن را به
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 240
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٢٤٠