9 ) عدالت و آن عبارت از پاى بندى شديد انسان به احكام دين است كه موجب اجتناب از گناهان كبيره باشد .
( مسألهء 1097 ) شخص عادل جز در يك حالت استثنائى به گناه آلوده نمى شود و اگر در موردى در اثر غلبه شهوت و غضب مرتكب گناهى شد فوراً پشيمان مىشود و توبه مىكند .
( مسألهء 1098 ) كسى كه در اثر ضعف ديانت مكرّر به گناه ميافتد ، اگر چه فوراً نادم شود و توبه كند ، عادل نيست .
( مسألهء 1099 ) گناهان كبيره ، گناهانى است كه خداوند متعال براى آنها وعدهء آتش داده است و آنها بسيار هستند ، در بخش امر به معروف و نهى از منكر به برخى از آنها خواهيم پرداخت .
( مسألهء 1100 ) پشت سر كسى كه عدالتش مشكوك باشد نمى توان نماز خواند ، بلكه بايد به يكى از دو راه زير عدالت او محرز شود :
1 - دو نفر عادل كه با او ارتباط نزديك داشته باشند و از ميزان ديانت و عدالت او آگاه باشند ، بر عدالت او گواهى بدهند ، به شرط اين كه گواهى دادن آن دو مستند به حدس و گمان نباشد ، بلكه از روى مشاهدات عينى يا قرائنى باشد كه در حدّ مشاهده عينى است .
2 - حسن ظاهر ، در حدّى كه هر كس با او معاشرت داشته جز خوبى از او نديده و هرگز بدى از او مشاهده نشده است .
( مسألهء 1101 ) كسى كه از ايستادن معذور باشد ميتواند بر كسى كه او نيز نشسته نماز ميخواند امامت كند ، ولى بنابر احتياط واجب نمى تواند بر كسى كه ايستاده نماز ميخواند امامت كند .
( مسألهء 1102 ) كسى كه از طهارت كامل معذور است و با تيمّم يا
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 209
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص٢٠٩