تلفّظ شود و يا به غير عربى باشد ، مانعى ندارد .
( مسألهء 853 ) همزه وصل اگر به كلمهء پيش از خود متّصل شود بايد حذف شود ، مانند همزهء : « الله » ، « الرَّحْمن » و « اهْدنا » ، در صورتى كه در كلمهء پيش از آن توقّف نشود بايد حذف شود و در غير اين صورت بايد ثابت بماند و تلفّظ شود .
( مسألهء 854 ) همزهء قطع ، مانند همزهء « ايّاكَ » ، « انْعَمْتَ » و « اشْهَدُ » بايد تلفّظ شود و حذف نشود .
( مسألهء 855 ) وقف به حركت و وصل به سكون جايز است ، ولى بهتر آن است كه از هر دو اجتناب شود .
( مسألهء 856 ) در كلماتى مانند :
1 ) جاءَ ( الف ماقبل مفتوح ) .
2 ) سُوء ( واو ساكن ماقبل مضموم ) .
3 ) جىء ( ياء ساكن ما قبل مكسور ) .
4 ) ضالّينَ ( الف و تشديد / ساكن لازم ) .
كه حرف مدّ و سبب مدّ در يك كلمه آمدهاند ، مدّ بهتر است . روى اين بيان در حمد و سوره و ديگر اذكار نماز « مدّ واجب » نداريم .
( مسألهء 857 ) نون ساكن بنابر احتياط واجب ، هنگامى كه پيش از حروف « يرملون » ( ى ، ر ، م ، ل ، و ، ن ) قرار بگيرد ، بايد در حرف يرملون ادغام شود ، مثلًا : « يَكُنْ لَهُ » خوانده مىشود : « يَكُلَّهُ » و « اشْهَدُ انْ لا » خوانده مىشود : « اشْهَدُ الّا » .
( مسألهء 858 ) كسى كه نبايد نماز را در حال حركت بخواند ، حمد و سوره را نيز نمى تواند در حال حركت بخواند ، و اگر چيزى از آنها را
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 158
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص١٥٨