مسأله 2725 - اگر كسى در مرضى كه به آن مرض مىميرد ، مقدارى از مالش را به كسى ببخشد بخشيدن او از اصل مال حساب مىشود پس اگر زيادتر از ثلث باشد بستگى به اجازه ورثه ندارد ، و اگر وصيّت كند كه بعد از مردن او مقدارى به كسىبدهند ، چنانچه اين مقدار بيشتر از ثلث نباشد يا اگر بيشتر است ورثه اجازه بدهند كه گفته او عملى شود ، بايد به آنچه گفته شد عمل كنند و اگر اين مقدار بيشتر از ثلث باشد و ورثه هم اجازه ندهند ، بايد به مقدار ثلث به كسى كه وصيّت براى او كرده بدهند .
مسأله 2726 - اگر وصيّت كند كه ثلث مال او را نفروشند و عايدى آن را به مصرف برسانند ، بايد مطابق گفته او عمل نمايند .
مسأله 2727 - اگر در مرضى كه به آن مرض مىميرد ، بگويد مقدارى به كسىبدهكارم ، چنانچه متهم باشد كه براى ضرر زدن به ورثه گفته است ، بايد مقدارى را كه معيّن كرده از ثلث او بدهند و اگر متهم نباشد و كسى هم منكر گفته او نشود ، بايد از اصل مالش بدهند .
مسأله 2728 - كسى را كه انسان وصيّت مىكند كه چيزى به او بدهند بايد وجود داشته باشد ، پس اگر وصيّت كند به بچهاش كه ممكن است فلان زن حامله شود چيزى بدهند ، باطل است ولى اگر وصيّت كند به بچهاى كه در شكم مادر است چيزى بدهند اگرچه هنوز روح نداشته باشد ، وصيّت صحيح است پس اگر زنده به دنيا آمد بايد آنچه را كه وصيّت كرده به او بدهند و اگر مرده به دنيا آمد ، وصيّت باطل مىشود و آنچه را كه براى او وصيّت كرده ، ورثه ميان خودشان قسمت مىكنند .
مسأله 2729 - اگر انسان بفهمد كسى او را وصى كرده چنانچه به اطلاع وصيّت كننده برساند كه براى انجام وصيّت او حاضر نيست ، لازم نيست بعد از مردن او به وصيّت عمل كند ولى اگر پيش از مردن او نفهمد كه او را وصى كرده ، يا بفهمد و به او اطلاع ندهد كه براى عمل كردن به وصيّت حاضر نيست در صورتى كه مشقّت نداشته باشد ، بايد وصيّت او را انجام دهد و نيز اگر وصى پيش از مرگ ، موقعىملتفت شود كه مريض به واسطه شدّت مرض نتواند به ديگرى وصيّت كند بنابر احتياط واجب بايد وصيّت را قبول نمايد .
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 454
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص٤٥٤