احكام وصيّت
مسأله 2710 - وصيّت آن است كه انسان سفارش كند بعد از مرگش براى او كارهائى انجام دهند يا بگويد بعد از مرگش چيزى از مال او ملك كسى باشد يا ملك كسى بكنند يا براى اولاد خود و كسانى كه اختيار آنان با اوست قيّم و سرپرست معيّن كند يا حقّ جعل قيّم بعد از خودش را داشته باشد و كسى را كه به او وصيّت مىكند وصىّ مىگويند .
مسأله 2711 - كسى كه نمىتواند حرف بزند ، اگر با اشاره مقصود خود را بفهماند ، براى هر كارى مىتواند وصيّت كند و كسى هم كه مىتواند حرف بزند ، اگر در كارهاى كوچك وكم ارزش با اشارهاى كه مقصودش را بفهماند وصيّت كند صحيح است بلكه در كارهاى بزرگ هم مثل آن كه بخواهد وصيّت كند مبلغ زيادىبه كسى بدهند اگر اشاره او دلالت بر مقصودش بكند ، كفايت مىكند .
مسأله 2712 - اگر نوشتهاى به امضاء يا مهر ميّت ببينند ، چنانچه مقصود او را بفهماند و معلوم باشد كه براى وصيّت كردن نوشته ، بايد مطابق آن عمل كنند بلكه اگر بدانند مقصودش وصيّت كردن نبوده و چيزهائى را نوشته است كه بعداً مطابق آن وصيّت كند ، احتياط مستحبّ آن است كه به آن عمل نمايند .
مسأله 2713 - كسى كه وصيّت مىكند بايد بالغ و عاقل باشد و از روى اختيار وصيّت كند و نيز بايد سفيه نباشد يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكند