چهارم - وقت فرستادن سگ ، نام خدا را ببرد و اگر عمداً نام خدا نبرد ، آن شكار حرام است ولى اگر فراموش كند اشكال ندارد ؛ و احتياط آنست كه اكتفاء نكند به بردن نام خدا بعد از فرستادن و قبل از رسيدن به صيد .
پنجم - شكار به واسطه زخمى كه از دندان سگ پيدا كرده بميرد پس اگر سگ شكار را خفه كند ، يا شكار از دويدن يا ترس بميرد ، حلال نيست ؛
ششم - كسى كه سگ را فرستاده ، وقتى برسد كه حيوان مرده باشد ، يا اگر زنده است به اندازه سر بريدن آن وقت نباشد و چنانچه وقتى برسد كه به اندازه سر بريدن وقت باشد مثلًا حيوان چشم يا دم خود را حركت دهد ، يا پاى خود را به زمين بزند ، چنانچه سر حيوان را نبرد تا بميرد ، حلال نيست .
مسأله 2626 - كسى كه سگ را فرستاده اگر وقتى برسد كه بتواند سر حيوان را ببرد ، چنانچه مثلًا به واسطه بيرون آوردن كارد و مانند آن وقت بگذرد و آن حيوان بميرد حلال است ولى اگر چيزى همراه او نباشد كه با آن سر حيوان را ببرد و حيوان بميرد ، احتياط واجب آن است كه از خوردن آن خوددارى كنند .
مسأله 2627 - اگر چند سگ را بفرستد و با هم حيوانى را شكار كنند ، چنانچه همه آنها داراى شرطهايى كه در گذشته گفته شده بودهاند ، شكار حلال است و اگر يكى از آنها داراى آن شرطها نبود ، شكار حرام است .
مسأله 2628 - اگر سگ را براى شكار حيوانى بفرستد و آن سگ حيوان ديگرى را شكار كند ، آن شكار حلال و پاك است و نيز اگر آن حيوان را با حيوان ديگرى شكار كند ، هر دوى آنها حلال و پاك مىباشند .
مسأله 2629 - اگر چند نفر با هم سگ را بفرستند و يكى از آنها كافر باشد يا عمداً نام خدا را نبرد آن شكار حرام است ، و نيز اگر يكى از سگهايى را كه فرستادهاند به طورى كه در گذشته گفته شده نباشد آن شكار حراممىباشد .
مسأله 2630 - اگرباز ، يا حيوان ديگرى غير سگ شكارى ، حيوانى را شكار كند ، آن شكار حلال نيست ولى اگر وقتى برسند كه حيوان زنده باشد و به دستورى كه در شرع معيّن شده سر آن را ببرند ، حلال است .
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 434
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص٤٣٤