مسأله 1718 - اگر به واسطه مرض ، يا حيض يا نفاس روزهء رمضان را نگيرد و پيش از تمام شدن رمضان بميرد ، لازم نيست روزههايى را كه نگرفته براى او قضا كنند .
مسأله 1719 - اگر به واسطه مرضى روزهء رمضان را نگيرد و مرض او تا رمضان سال بعد طول بكشد ، قضاى روزههايى را كه نگرفته بر او واجب نيست و بايد براى هر روز يك مدّ كه تقريباً ده سير است طعام يعنى گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد اگر چه احتياط مستحبّ آن است كه بعد از صحّت ، جمع بين قضاء وكفّاره نمايد ولى اگر به واسطه عذر ديگرى مثلًا براى مسافرت روزه نگرفته باشد و عذر او تا رمضان بعد باقى بماند روزههايى را كه نگرفته بايد قضا كند و احتياط مستحبّ آن است كه براى هر روز يك مدّ طعام هم به فقير بدهد .
مسأله 1720 - اگر به واسطهء مرضى روزه رمضان را نگيرد و بعد از رمضان مرض او بر طرف شود ولى عذر ديگرى پيدا كند كه نتواند تا رمضان بعد قضاى روزه را بگيرد ، بايد روزههايى را كه نگرفته قضا نمايد و نيز اگر در ماه رمضان ، غير مرض عذر ديگرى داشته باشد و بعد از رمضان آن عذر بر طرف شود و تا رمضان سال بعد به واسطهء مرض نتواند روزه بگيرد ، روزههايى را كه نگرفته بايد قضا كند وكفّاره در فرض اوّل مستحبّ است ولى بنابر احتياط واجب در فرض دوم لازم است .
مسأله 1721 - اگر در ماه رمضان به واسطهء عذرى روزه نگيرد و بعد از رمضان عذر او بر طرف شود و تا رمضان آينده عمداً قضاى روزه ر انگيرد بايد روزه را قضا كند و براى هر روز يك مدّ گندم يا جو و مانند اينها هم به فقير بدهد .
مسأله 1722 - اگر در قضاى روزه كوتاهى كند تا وقت تنگ شود و در تنگى وقت عذرى پيدا كند ، بايد قضا را بگيرد و براى هر روز يك مدّ گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد ، ولى اگر موقعى كه عذر دارد ، تصميم داشته باشد كه بعد از بر طرف شدن عذر ، روزههاى خود را قضا كند و پيش از آن كه قضا نمايد در تنگى وقت عذر پيدا كند ، بايد قضاى او را بگيرد و احتياط واجب آن است كه براى هر روز هم يك مدّ طعام به فقير بدهد .
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 282
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص٢٨٢