استقبال قبله كافى مىباشد و كسى كه مىداند بايد رو به قبله سر ببرد ، اگر عمداً حيوان را رو به قبله نكند ، حيوان حرام مىشود ، ولى اگر فراموش كند يا مسأله را نداند يا قبله را اشتباه كند يا نداند قبله كدام طرف است يا نتواند حيوان را رو به قبله كند ، اشكال ندارد و احتياط مستحب آن است كه برنده سر ( كشنده - ذابح ) نيز رو به قبله باشد .
« چهارم » وقتى كه مىخواهد سر حيوان را ببرد يا كارد به گلويش بگذارد به نيّت سر بريدن نام خدا را ببرد و همين قدر كه بگويد بسم اللَّه كافى است و اگر بدون قصد سر بريدن نام خدا را ببرد ، آن حيوان پاك نمىشود و گوشت آن هم حرام است ، ولى اگر از روى فراموشى نام خدا را نبرد اشكال ندارد .
« پنجم » حيوان بعد از سر بريدن حركتى بكند ، اگر چه مثلًا چشم يا دم خود را حركت دهد يا پاى خود را به زمين بزند و اين حكم در صورتى است كه زنده بودن حيوان در حال ذبح مشكوك باشد و نيز واجب آن است كه به اندازه معمول آن حيوان خون از بدنش بيرون آيد و اگر بدانند كه در حال سر بريدن زنده بوده حاجتى به حركت مزبور ندارد .
« ششم » آنكه بريده شدن گلوى حيوان به قصد ذبح باشد ، پس اگر چاقو از دست كسى بيفتد و گلوى حيوان را ناخواسته ببرد يا ذابح خواب يا مست باشد حلال نمىشود و بنابر احتياط مستحب سر حيوان را پيش از بيرون آمدن روح از بدنش جدا نكنند و اگر از روى غفلت يا به جهت تيزى چاقو سر جدا شود اشكالى ندارد و همچنين بنابر احتياط مستحب رگ سفيدى را كه از مهرههاى گردن تا دم حيوان امتداد دارد و او را نخاع مىگويند عمداً قطع نكند و حيوان را از جلو گردن سر ببرند نه از پشت گردن .
توضيح المسائل (فارسى) (1432 هـ) — صفحة 566
مساهمون: السيد محمود الهاشمي الشاهرودي
ص٥٦٦