در آن روز براى انجام آن كار حاضر شود ، كسى كه او را اجير كرده اگر چه آن كار را به او واگذار نكند ، بايد اجرت او را بدهد ، مثلًا اگر خياطى را در روز معينى براى دوختن لباسى اجير نمايد و خياط در آن روز آماده كار باشد ، اگر چه پارچه را به او ندهد كه بدوزد مشهور آن است كه بايد اجرتش را بدهد ، چه خياط بيكار باشد ، چه براى خودش يا ديگرى كار كند و ليكن بعيد نيست كه اجاره منفسخ شده و اجاره كننده ضامن قيمت تعهد به عمل در آن زمان و خسارات وارده بر اجير باشد كه معمولًا كمتر از اجرت اصل عمل است و احتياط آن است كه با يكديگر مصالحه كنند .
مسأله 2206 - اگر بعد از تمام شدن مدت اجاره معلوم شود كه اجاره باطل بوده ، مستأجر بايد مال الاجاره را به مقدار معمول به صاحب ملك بدهد ، مثلًا اگر خانهاى را يك ساله به صد تومان اجاره كند بعد بفهمد اجاره باطل بوده است ، چنانچه اجاره آن خانه معمولًا پنجاه تومان باشد ، بايد پنجاه تومان را بدهد و اگر دويست تومان باشد در صورتى كه اجاره دهنده صاحب مال يا وكيل آن بوده و با علم به اينكه اجرة المثل بيشتر از اجرة المسمّى است اقدام كرده است ، بر مستأجر لازم نيست بيش از صد تومان بدهد و اگر غير اينها بوده بايد دويست تومان را بپردازد و نيز اگر بعد از گذشتن مقدارى از مدت اجاره معلوم شود كه اجاره باطل بوده ، نسبت به اجرت مدت گذشته نيز اين حكم جارى است .
مسأله 2207 - اگر چيزى را كه اجاره كرده از بين برود ، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده و در استفاده بردن از آن هم زيادهروى ننموده ضامن نيست و نيز اگر مثلًا پارچهاى را كه به خياط داده از بين برود در صورتى
توضيح المسائل (فارسى) (1432 هـ) — صفحة 472
مساهمون: السيد محمود الهاشمي الشاهرودي
ص٤٧٢