است كه : اين دين حقّ پيش مىرود تا خدا آن را به نهايت كمال برساند و بر همه اديان غالب گرداند . و اگر لام براى تعليل باشد ، باز هم علّت غايى فرستادن پيامبر را كه غلبه يافتن دين او بر همه اديان است ، بيان مىنمايد .
و نيز در همين دو سوره وعده مىدهد : تلاشهاى كفّار كه مىخواهند با دهانهاى خود نور خدا را خاموش كنند ، نقش بر آب و بىنتيجه خواهد شد و خدا نورش را تمام و كامل مىگرداند .
در سوره انبيا ، نور ، قصص ، صافات و سورههاى ديگر قرآن ، آيات متضمّن وعده و بشارت به اين ظهور و اين حكومت الهى بسيار آمده است .
و در احاديث معتبر كه در جوامع حديث و صحاح و مسانيد شيعه و سنى روايت شده ، نيز اين وعده به صراحت داده شده است .
در تأكيد بر حتميت اين ظهور و اينكه وقوع آن - هرچند به تأخير افتدك تخلّفناپذير است ، يكى از روايات معروف كه اشعار به امتداد بسيار طولانى زمان قبل از ظهور دارد ، به اين مضمون است :
« اگر از دنيا باقى نماند مگر يك روز ، خدا آنقدر آن را طولانى و دراز مىنمايد تا امام موعود ظهور نمايد و عالم را پر از قسط و عدل نمايد ، چنانكه پر از ظلم و جور شده است » . « 1 » بديهى است : شخص مؤمن به خدا و رسول ؛ نه وقوع اين ظهور را استبعاد مىنمايد ؛ چون خداوند متعال بر هر امرى قادر و تواناست ، خدايى كه اين عوالم بزرگ و كوچك و اين ميلياردها و ميلياردها كهكشانها و منظومهها را آفريده
هامش
( 1 ) . مراجعه شود به مجموعه احاديث در اين مورد به كتاب « معجم احاديث الامام المهدى عليه السلام » ، ج 1 ، احاديث النبى صلى الله عليه و آله .