دولتى مثلًا سازمان تبليغات اسلامى يا اعزام مبلغ و . . . به روستاها و بخشهاى مختلف براى مدت موقت مثلًا يك شب جمعه يا براى چند ماه تابستان و . . . اعزام مىشوند و مؤمنين نسبت به صلاحيت و عدالت آنها هيچگونه اطلاعى ندارند وظيفه مأمومين را در اين مواقع چيست ؟
ج
- بطور كلى به نظر مأموم امام جماعت بايد واجد شرائط باشد كه از جمله آن عدالت است بنابراين چنانچه از اعزام روحانى توسط دفتر مراجع يا مركز خاصى ، اشخاص علم به صلاحيت و عدالت او پيدا مىكنند مىتوانند اقتدا نمايند ، و در غير اين صورت اقتداء جايز نيست .
س 301
- آيا كسى كه گناه كبيره انجام داده مىتواند امام جماعت مردم شود و اگر شخصى از گناه او اطلاع داشته باشد مىتواند به او اقتدا نمايد يا خير ؟
ج
- شخص مذكور تا توبه نكرده عادل نيست و امام جماعت بايد عادل باشد و كسى كه اطلاع از گناه كبيرهء او داشته باشد تا يقين به توبه و عدالت او پيدا نكند نمىتواند اقتدا نمايد ولى نبايد گناه او را به ديگران بگويد و نيز بايد صدور گناه كبيره از او قطعى باشد و خود او در صورتى كه توبه كرده و حال عدالت يافته مىتواند پيشنماز باشد .
س 302
- در صورتى كه عدهء زيادى ( حدود 20 نفر ) آشكارا به امام جماعت اقتدا نكنند آيا نشان دهندهء عدم عدالت امام نيست ؟
ج
- اگر مقصود ترتيب آثار فسق امام جماعت بواسطه عدم اقتداء آن اشخاص باشد بحسب موارد و اشخاص مختلف است و اگر مقصود جواز عمل آن اشخاص باشد اگر تفسيق عملى امام جماعت بر آن صادق باشد جايز نيست .
س 303
- امام جماعتى به صورت شوخى گاهى دروغ مىگويد مثلًا سيبى در دست دارد و همه ببيند اما به شوخى مىگويد سيبى در دست من نيست آيا چنين دروغى باعث سلب عدالت امام جماعت مىشود ؟
ج
- اگر معلوم است شوخى مىكند دروغ حرام نيست .
س 304
- شخصى والدينش بهائى بوده و خودش تا ساليانى بعد از بلوغ بهائى