س 504
- دخترى 9 ساله مىباشد و توان روزه گرفتن ندارد آيا وقتى كه توان پيدا كرد قضاى روزهاى گذشته واجب است يا نه ؟
ج
- در صورتى كه روزه موجب حرج يا بيمارى شود گرفتن جائز نيست فعلًا به مقدارى كه ميتواند از روزه بگيرد و بقيه را در طول سال به تدريج قضاء نمايد .
س 505
- اين جانب متولد 1343 كه تا سال 70 هجرى شمسى در سلامت بوده و به علت مسافرت و عذر شرعى بعد از بلوغ تا سال 70 روى هم نود روز ( سه ماه ) از روزهاى ماه مبارك رمضان را نتوانستهام بگيرم بنابراين از سال 70 هجرى شمسى بدليل بيمارى كليوى و دستور پزشك بر منع روزه گرفتن تا آخر عمر از گرفتن روزه معذورم .
خواهشمندم حكم روزههاى قضائى كه در روزهاى سلامتى به علت عذر شرعى ( مسافرت ) نگرفتهام بيان بفرمائيد ؟
ج
- كفارهء روزههائى كه قضاء آنها را تا رمضان بعد نگرفتهايد بپردازيد ( براى هر روز يك مد طعام ) و چنانچه در تمام عمر از گرفتن آن عاجز باشيد وصيت كنيد بعد از شما قضاء آنها را بگيرند .
س 506
- اگر روزه موجب چشم درد نمىباشد ولى سوى چشم كم مىشود آيا كسى كه به اين بيمارى مبتلا است بايد روزه بگيرد يا نه ؟
ج
- اگر بطور موقت باشد كه بعد از روزه بر طرف مىشود مجوز افطار نيست ولى اگر روزه موجب شود كه نور چشم براى هميشه كم شود روزه واجب نيست .
س 507
- شخصى در ماه رمضان مريض بوده روزه نگرفته - بعد از ماه رمضان هم مريض بوده - و اوّل ذى القعده فوت كرد و در حيات خود كفارهء ماه رمضان را كه روزى 750 گرم باشد اطعام نداده ، حالا كفّاره بر عهدهء كيست آيا از اصل مال برداشت شود يا نه و يا اينكه بر پسر بزرگ قضا واجب است يا نه ؟
ج
- در فرض سؤال ، اگر از اوّل ماه رمضان تا وقت فوت مريض بوده قضا و كفّاره ندارد و اگر در ماه رمضان مريض نبوده و عمداً روزه نگرفته و بعد از ماه رمضان مريض شده بايد كفاره عمد از اصل مال برداشته شود و قضا هم دارد و اگر در ماه رمضان مسافر بوده و به اين جهت روزه نگرفته و بعد از ماه هم مريض شده تا فوت كرده كفاره ندارد ولى قضاء دارد و در تمام صور قضاء به عهده پسر بزرگ است .