كسانى كه به واسطهء بيمارى نمىتوانند روزه بگيرند
س 500
- آيا احتمال ضرر و بيمارى مجوزى براى افطار مىباشد يا اطمينان به ضرر و بيمارى لازم است ؟ ميزان در مقدار ضرر چيست ؟
ج
- خوف ضرر مجوز بلكه موجب افطار است و اطمينان لازم نيست و نسبت به مقدار آن كافى است كه عرف عقلاء اثر مترتب بر روزه را ضرر محسوب دارند . و اللّه العالم .
س 501
- كسى كه مريض بوده مدت چند سال نتوانسته روزه بگيرد ، اگر صحت پيدا كرد آيا آخرين سال را روزه بگيرد و آن مدت را كه نتوانسته روزه بگيرد كفّاره بدهد و اگر توان پرداخت كفّاره را نداشته بايستى استغفار نمايد ؟ و يا اگر بعداً متمكن شد بايستى كفّاره روزه آخرين سال را بدهد يا سالهاى گذشته را هم بپردازد ؟
ج
- در مورد سؤال بنابر احتياط واجب بايستى كفاره سالهاى گذشته را هم بپردازد .
س 502
- خانمى از 27 سالگى به بعد بر اثر بيمارى قادر به گرفتن روزه نبوده است حال تكليف او چيست ؟
ج
- در فرض سؤال ، قضاى روزهها لازم نيست لكن براى هر روز يك چارك طعام مانند گندم و آرد به فقير غير سيّد بعنوان كفّاره بدهد .
س 503
- اين جانب سه ماه روزه ماه مبارك رمضان بدهكار مىباشم ولى به علت بيمارى كليه و دستور پزشك نمىتوانم تا آخر عمر روزه بگيرم حكم روزههاى قضاء چگونه است و آن را اگر عمداً افطار كرده باشم چه حكمى دارد و اگر بخاطر عذر شرعى بوده چه حكمى دارد ؟
ج
- در صورتى كه شخصى بواسطهء مرضى معذور از گرفتن روزه باشد نبايد روزه بگيرد و چنانچه تا ماه رمضان بعد بيمارى او ادامه داشت و نتوانست قضاء روزهها را بگيرد قضاء هم از او ساقط است فقط بايد براى هر روز يك مدّ ( ده سير ) طعام مثل گندم كفاره به فقرا بدهد و اگر بدون عذر عمداً روزه را افطار كرده كفارهء عمد و قضاء بر او واجب مىشود و تفصيل مسأله را در توضيح المسائل ملاحظه نمائيد .