ألا و ان الدعى ابن الدعى قد ركز بين اثنتين بين السله و الذلّه و هيهات منّا الذله أبى الله ذلك لنا و رسوله و المؤمنون و حجور طابت و طهرت و انوف حميه و نفوس ابيه من أن تؤثر طاعه اللئام على مصارع الكرام « 1 »
الله اكبر ! اين كلمات چقدر بلند و شور انگيز است ! چقدر نفس انسانى بايد شجاعت داشته باشد و تا چه حد بايد پايبند به عزت ، كرامت نفس ، صبر و استقامت ، رشد عقلانى و درك ملكوتى باشد تا بتواند در آن موقف كه همه عزيزانش در معرض مهلكهء قطعى هستند و شريفترين و عفيفترين بانوان او در خطر اسارت مىباشند ، چنين اعلام وجود و اظهار شخصيت و توانايى نفس و قدرت روح نمايد .
سلام الله عليك يا اباعبدالله بأبى انت و أمّى يا ليتنا كنّا معك فنفوز فوزاً عظيماً « 2 »
حيات دين ، مرهون شهادت حسين عليه السلام
اى حسين ! اسلام از تو زنده شد و قرآن از تو محفوظ ماند . تو ارزش و
هامش
( 1 ) . آگاه باشيد كه اين فرومايه ( ابن زياد ) و فرزند فرومايه ، مرا در بين و دو راهى شمشير ( شهادت ) و ذلت ( زندگى ) قرار داده است و هيهات ! كه ما به زير بار ذلت برويم ؛ زيرا خدا و رسولش و مومنان از اينكه ما پذيراى ذلت باشيم ، ابا ندارد و دامنهاى پاك مادران ما و مغزهاى با غيرت و نفوس با شرافت پدران ما روا نمى دارد كه اطاعت افراد لئيم و پست را بر قتلگاه مردان با فضيلت ، مقدم بداريم .
( 2 ) . يا ابا عبدالله سلام خداوند بر تو باد ، پدر و مادرم فداى تو ، اى كاش با تو بوديم ؛ پس به رستگارى عظيم نائل مىشديم .