و نادانىها و سياستهاى جبار و ضد اسلامى كه به نام اسلام معرفى مىشد ، شهيد شدند كه كتاب « شهداء الفضيلة » « 1 » را مىتوانيد به عنوان نمونه ملاحظه فرماييد .
اگر نگوييم همه ، مىتوانيم بگوييم اكثر آنها علماى شيعه ، صاحب فضائل ممتاز معنوى و اخلاقى و در زهد و تقوا كمنظير بودهاند .
بعد از اين مقدمه ، به تاريخ حوزههاى شيعه و سوابق و محل آنها مىپردازيم :
[ تاريخ حوزههاى شيعه ]
چنان كه بيان گرديد اولين حوزهاى كه در اسلام تأسيس شد ، حوزهء مكهء معظمه و دومين حوزه ، مدينهء طيبه بود كه بر اساس مداركى كه در دست داريم اين دو حوزه را بايد سابقه و بنياد حوزههاى شيعى بشماريم ، هرچند كه به يك حساب ، تمام حوزههاى عالم اسلام به اين دو حوزه برمىگردند و از آنها مايه مىگيرند و فروغ آن دو حوزه به شمار مىآيند .
و اين دو حوزه مبدأ هزاران حوزهاى است كه در يمن ، حجاز ، عراق ، شام ، مصر و ساير كشورهاى آفريقا ، اندلس ، اسپانيا ، ايران ، ماوراء النهر ، تركستان ، تركيه ، قفقاز ، هند ، پاكستان ، بنگلادش ، اندونزى ، چين ، مالزى ، افغانستان و ديگر كشورها گشايش يافتند .
اما رابطهء حوزههاى تشيع با اين دو حوزه ، مانند تنهء درخت با ريشهء آن است و در واقع حوزههاى شيعى ، به ويژه در عصر ائمهء طاهرين عليهم السلام امتداد واقعى آن دو حوزه مىباشند . حوزههاى شيعى توانستند اصالت آن دو حوزه را حفظ و اسلام را از تحريف ، تغيير و از دستبرد زمامداران جبار نجات دهند .
بعد از رحلت پيامبر اعظم اسلام صلى الله عليه وآله حوزهء مدينه به مركزيت خود باقى ماند واگرچه تنى چند از صحابه نيز با روايت يك سلسله احاديث ، خود را وارد اين حوزه
هامش
( 1 ) . يكى از آثار علامه شيخ عبدالحسين امينى است كه با عنوان « شهيدان راه فضيلت » به فارسى ترجمه شده و زندگينامه 130 شهيد عالم شيعه از قرن 4 تا 14 هجرى است و مستدركى نيز دارد كه در گنجينه شهاب ، دفتر چهارم ، 159 به بعد آمده است .
اين اثر در مقام رد شبهه موسى جار الله وهابى كه گفته بود شيعه شهيدى در راه اسلام نداده است ، نگاشته شد .