نامه شماره 5
خدمت مرجع عالىمقام شيعه ، آيتالله العظمى صافى ( مدظله )
با عرض ادب و ارادت !
* . . . براى رهايى از گرفتارىهاى روحى و سلب توفيقاتى كه قبلًا داشتهام ، چه بايد كرد ؟
بسمالله الرّحمن الرّحيم
* نامه شكايت آميز شما از حالات روحى و تأسف بر سلب بعضى توفيقاتى كه داشتهايد ، و اصل شد .
اين روحيه گله از نفس و توجه به منابع روحانى يا ] توجّه به [ ابتلا به خسارتها و زيانهاى معنوى ، دليل بيدارى ضمير و حيات قلب و آگاهى و سلامتى روح است و ضد حالت غفلت و بىاعتنايى به گناه است و حالت معاتبه نفس است ، كه در اصلاح باطن بسيار مؤثر است .
در احاديث شريفه ، قريب به اين مضمون آمده است كه در امم گذشته ، شخصى بود كه ساليان دراز عبادت مىكرد ، سپس به رسم آن زمانها قربانى كرد و مقبول درگاه الوهيت ، عزّاسمه ، نشد . او خود را و نفس خود را مخاطب قرار داد و گفت : « به من نرسيد آنچه رسيد مگر از تو و نيست گناه ، مگر از تو » . خطاب شد كه اين نكوهش و توبيخ نفس ، از آن سالها عبادت ، بهتر است .