چرا او را ياد كنيم ؟ !
مردى كه از عظمتِ نبوتِ محمد صلى الله عليه و آله ، عظمت مردانگى على عليه السلام وعظمت فضيلت فاطمه سلام الله عليها به وجود آمده ، نمونهء عظمت انسانى و نشانهء آشكار بزرگى اخلاق است ، پس ياد او و ذكر حالات او تنها ياد و ذكر يك مرد بزرگ نيست ؛ بلكه ياد و تذكار انسانيت جاويدان است . اخبار و تاريخ او تاريخ يك قهرمان فضيلت بشرى نيست ، بلكه تاريخ قهرمانى بىمانند است .
عقاد مىنويسد : « بنى اميه بعد از شهادت سيد الشهدا عليه السلام به مدت شصت سال ، حسين و پدرش را برفراز منابر سب مىكردند اما يك نفر از آنها نتوانست نسبت به مقام ورع ، پارسايى ، پرهيزكارى و مراعات او از احكام دين جسارتى بنمايد و او را به كوچكترين گناهى كه ممكن است درآشكار يا پنهان از آدمى صادر شود متهم سازد .
آنها مىخواستند كه در مورد حسين عليه السلام غير از خروج بر حكومتشان چيزىگفته شود يا عيبى در او بجويند اما زبان خودشان و زبان مزدورانشان را از اينكه عيبى را به حسين عليه السلام نسبت بدهند ، كوتاه ديدند . » « 1 »
و باز عقاد آورده است : « كربلا امروز حرمى است كه مسلمانان ، آن را براى عبرت و يادبود و غيرمسلمين براى مشاهده و تماشا ، زيارت مىكنند اما حق اين است كه كربلا بايد زيارتگاه كسى باشد كه براى نوع
هامش
( 1 ) . ابوالشهداء ، ص 136 .