/ 378
زمينهء كلّى سوره
چار چوب اصلى اين سوره رسالت است ، و عظمت رسالت در درجهء اول از جانب فرستندهء آن است .
درس اوّل اين سوره حقايق وحى و گردنههايى را كه در راه ايمان بدان وجود دارد بيان مىكند ، و ما را يادآور مىشود كه فرستندهء اين كتاب و خود اين كتاب و پيامبرى كه با آن فرستاده شده است كيست و چيست ؟
اوّلا : خداست كه اين فرقان را فرستاده ، و او پروردگار آسمانها و زمين است كه اين كتاب را فرو فرستاده است .
همانا خداست كه تبارك و تعالى است . مگر نه اين كه خير او پايدار و بر همگان گسترده است و همه را بىنياز مىكند و هيچ نمىكاهد ، و ملك آسمانها و زمين تنها از آن اوست و اوست كه هر چيزى را اندازهگيرى كرده و مقدّر داشته است .
ثانيا : هر كس به خدا ايمان آورد رسالتهاى او را مىشناسد ، امّا هر كس شريكانى براى او بگيرد از ايمان آوردن بدان رسالتها بهرهمند نمىشود ، از اين رو آنها را مىبينى كه به رسالت تهمت مىزنند و افترا مىبندند ، و ادّعا مىكنند كه رسالت اساطير و داستانهاى كهن است .
/ 379 در حالى كه آن كس كه خدا را مىشناسد و مىداند كه او از راز آفرينش آگاه است به رسالت كه بخشى از اين راز را كشف مىكند ايمان مىآورد .
ثالثا : گفتند : چگونه خدا بشرى را به پيامبرى مىفرستد ، شخصى كه چون ديگر مردم خوراك مىخورد و معاش خود را به دست مىآورد ، و گفتند : چرا همراه