چنان كه مىدانيم اشخاص جليل القدر و مورد وثوق و اعتماد ، در حكايات بسيارى كه از حد تواتر هم گذشته است ، تشرّف بسيارى را به فيض حضور انور حضرت مهدى عليهالسّلام نقل نمودهاندكه با سندهاى معتبر ، در كتابهاى مشهور ثبت و ضبط است .
در همين عصر خودمان نيز برخى به اين سعادت عظمى نايل گرديدهاند ، با اينكه در توقيع صادر به نام جناب على بن محمد سمرى نايب چهارم از « نواب اربعه » در عصر غيبت صغرى ، اعلام شده است كه :
وَقَعَتِ الْغَيْبَةُ التّامَّةُ فَلا ظُهُورَ الّا بَعْدَ إِذْنِ اللهِ تَعالى ذِكْرُهُ . . . وَ سَيَأتي لِشيعَتي مَنْ يَدَّعِي الْمَشاهَدَةَ قَبْلَ خُرُوجِ السُّفْياني وَ الْصَّيْحَةِ وَ هُوَ كَذّابٌ مُفْتَر . . . « 1 »
غيبت كامل آغاز شده و هر كس پيش از « خروج سفيانى » و « صيحه آسمانى » ادعاى مشاهده نمايد ، كذّاب و مفترى است .
بنابراين چون آن حكايات به هيچ وجه قابل خدشه نيست ، اين توقيع را چگونه بايد تفسير كرد ؟
اين توقيع ، اعلام پايان يافتن « غيبت صغرى » و شروع « غيبت كبرى » است كه در آن به جناب علىبنمحمد سمرى رضوانالله عليه امر شده است كه به احدى وصيت ننمايد كه بعد از او قائم مقام او و نايب خاص باشد .
هامش
( 1 ) . منتخب الاثر ، چاپ قديم ، ف 4 ، ب 3 ، ص 400 ، ح 13 .