و معقول و با وعدههاى صريح و بشارتهاى حتمى كه در قرآن مجيد و احاديث متواتر داده شده ، بدون شبهه حاصل خواهد شد و خداوند به مصداق آيه :
( كَمْ مِنْ فِئَة قَليلَة غَلَبَتْ فِئَة كَثيرَةً بِاذْنِ اللّه ) « 1 »
چه بسيارند گروه اندكى كه به اذن خداوند ، بر گروه بسيارى چيرگى مىيابند .
آن حضرت ، اصحابش و عموم بندگان شايسته خدا را بر تمام ملل غالب و حاكم ، و وارث و مالك ارض قرار مىدهد .
و از لحاظ اسباب ، و علل ظاهرى هم اگر موضوع را بررسى كنيم ، حصول چنين فتح و غلبه و تشكيل آن حكومت الهى ممكن و عملى خواهد بود ؛ زيرا آن حضرت در موقعى ظهور مىكند كه اوضاع و احوال اجتماعى و اخلاقى و سياسى كاملًا مساعد باشد .
در آن موقع همه ملل از مدنيّت معنوى و اخلاقى محروم ، و دشمنى و كينه و ظلم و تجاوز ، همه را نسبت به يكديگر بدبين و از هم جدا ساخته و اتحاد ، وحدت ، همفكرى و همكارى ، بهكلى از ميان بشر رخت بر بسته و از اينكه كسى بتواند بدون مدد غيبى جامعه را رهبرى كند ، همه مأيوس مىگردند و خلاصه ، همه با هم در مبارزه و جنگ و ستيز و همه از وضع خود ناراضى ، و از مكتبهاى مختلف كه عرضه مىشود نااميد بوده و منتظر تغيير رژيم و انقلاب و عوض شدن اوضاع ، و كنار رفتن زمامداران خدانشناس و برداشته شدن مرزها و الغاى تجزيهها و تقسيمها مىباشند .
در يك چنين موقعيتى ، حضرت صاحب الزمان أرواح العالمين له الفدا و
هامش
( 1 ) . سوره بقره ، آيه 249 .