حضرت بودند تمام گوش داده بودند به دعاء آن حضرت واكتفا كرده بودند به آمين گفتن پس صداهايشان بلند شد به گريستن با آن حضرت تا غروب كرد آفتاب وباركردند و روانه جانب مشعرالحرام شدند مؤ لف گويد كه كفعمى دعاء عرفه امام حسين ( ع ) را در بلدالامين تا اينجا نقل فرموده و علّامه مجلسى در زاد المعاد اين دعاى شريف را موافق روايت كفعمى ايراد نموده و لكن سيد بن طاوُس در اقبال بعد از يا رَبِّ يا رَبِّ اين زيادتى را ذكر فرموده :
الهى انَا الْفَقيرُ فى غِناىَ فَكيفَ لا اكونُ فَقيراً فى فَقْرى الهى انَا الْجاهِلُ فى عِلْمى فَكيفَ لا اكونُ جَهُولًا فى جَهْلى الهى انَّ اخْتِلافَ تَدْبيرِك وَسُرْعَهَ طَو آءِ مَقاديرِك مَنَعا عِبادَك الْعارِفينَ بِك عَنْ السُّكونِ الى عَطآءٍ وَالْياءْسِ مِنْك فى بَلَّاءٍ الهى مِنّى ما يليقُ بِلُؤْمى وَمِنْك ما
مناسك حج ( ط 1391 ش ) (فارسى) — صفحة 298
مساهمون: السيد محمد صادق الروحاني
ص٢٩٨