جگرهاى ما را زخمى نمود و اشكهاى ما را سرازير كرد و عزيزان ما را به ذلّت نشاند » .
و امام عليه السلام فرمود : پس بر همچون حسين عليه السلام بايد گريهكنندگان ، گريه كنند . چرا كه گريه بر او گناهان را فرو مىريزد ، سپس فرمود :
پدرم ؛ آنگاه كه ماه محرم مىرسيد خندان ديده نمىشد و غم و گرفتگى بر چهره او همواره هويدا بود تا زمانى كه ده روز مىگذشت ، و چون روز دهم « عاشورا » مىرسيد آن روز ، روز مصيبت و غم و گريه او بود و مىفرمود : امروز همان روز كشته شدن حسين عليه السلام است .
به راستى كه اسلام بزرگ و نهضت تازه آن اگر با نهضت مبارك حسين عليه السلام تغذيه و آبيارى نمىشد استمرار نمىيافت ، كسى كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و سلم - آنكه از روى هواى نفس سخن نمىگويد و همه كلامش وحى الهى محسوب مىشود - دربارهاش فرمود :
حسين از من است و من از حسينم . خدا دوست دارد كسى را كه حسين عليه السلام را دوست بدارد .
همانا بزرگداشت و زنده نگه داشتن ياد حسين عليه السلام در هر سال ، آتش انقلاب او را عليه هر تجاوزگر و مجرمى شعلهور مىسازد و اين ، همان شعلهاى است كه در تمام پايههايى كه ظالمان و كينهورزان ساخته بودند نفوذ كرد و همان است كه محرك سقوط امويين و پيروانشان شد .
يادآورى محرم ، كه مؤمنان در گذر تاريخ پيوسته آن را به شكلهاى مختلف زنده نگه داشتهاند موجب شده تا آنان در
عاشورا و قيام امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 150
مساهمون: السيد محمد صادق الروحاني
ص١٥٠