بشُوى اى خردمند از آن دوست دست * كه با دشمنانت بود همنشست « 1 »
در پايان اين گفتار مناسب است به عنوان نمونه به يك دوستى زيبا و رفاقت واقعى در تاريخ اسلام اشاره شود : « صَفوان بن يحيى » يكى از ياران امام رضا عليه السلام و امام جواد عليه السلام مىباشد كه مقامى خاص در نزد آنها داشته است ، او به همراه دو نفر از دوستان خود در كنار خانهء خدا در مكّه پيمان مىبندند كه هر كدام آنها از دنيا رفت ، آن كه زنده ماند همانگونه كه در شبانهروز 17 ركعت نماز واجب و 34 ركعت نماز مستحب براى خود مىخواند براى آن دوستى هم كه از دنيا رفته است چنين كند . همچنين در هر سال ماه رمضان را كه براى خودش روزه مىگيرد براى هر كدام از دوستانش هم كه از دنيا رفتهاند در ماههاى ديگر روزه بگيرد و اگر مقدارى به عنوان زكات مال خود پرداخت مىكند به همان مقدار براى دوستانش نيز در راه خدا بدهد . اتفاقاً آن دو نفر از دنيا رفتند و « صفوان » اين دوست باوفا و واقعى تا وقتى زنده بود روزانه بيش از 150 ركعت نماز مىخواند و هر سال سه ماه روزه مىگرفت و سه مرتبه زكات مالش را مىپرداخت و ثواب اين كارها را به روح دوستانش هديه مىنمود . « 2 » درود بر چنين يارانى باد .
هامش
( 1 ) - گلستان ، باب هشتم در آداب صحبت ، ص 261 ، شماره 13
( 2 ) - بحار الانوار ، ج 49 ، ص 273 ، حديث 20