را اعلام كردند . خبرنگاران بين المللى را هم دعوت كردند تا از نزديك با اسرا ديدار كنند .
زمينهاى فتح شده را به خبرنگاران نشان دادند . با وجود اين ، آيا مىدانيد صدام و وزراى او در بارهء فتح حلبچه چه مىگويند ؟
آنها هنوز فتح حلبچه توسط نيروهاى ايرانى را انكار مىكنند و مثل آدمِ مجنون و وحشتزده كه از خواب بپرد و هِى بگويد « نه ، نه » ، صدام هم همانطور مىگويد : نه ، نه ، نه ، چنين چيزى نيست . فتح حلبچه به وسيلهء ايرانىها دروغ است . ما آن را پس گرفتهايم .
اگر فتح حلبچه توسط نيروهاى ايرانى دروغ است ، پس صدامِ ذليل شده ادعا مىكند كه چه چيزى را پس گرفته است . صدام كه ادعا مىكند ايرانىها حلبچه را نگرفتهاند ، پس چگونه آن را پس گرفته است ؟
چيزِ نگرفته را پس گرفته است ؟ ! فتح حلبچه توسط نيروهاى ايرانى ، ضربهء بزرگى بر صدام وارد كرد .
پس از عمليات فتح حلبچه ، صدام عليه مردم غير نظامى و بى دفاعِ حلبچه بمباران شيميايىِ بسيار وحشيانهاى را انجام داد .
قبل از اين بمباران شيميايى ، عدهاى در شوراى امنيت و سازمان ملل از صدام حمايت مىكردند و مىگفتند : عراق صلح طلب است ولى ايران قطعنامه را نمىپذيرد . آنها خواهان تحريم تسليحاتى ايران و آزادى صدور اسلحه به عراق بودند .
اكنون ما منتظر هستيم كه ببينيم بعد از بمباران شيميايىِ مردم غير نظامى حلبچه و بمباران وسيع شهرهاى مسكونى ايران ، آيا هنوز حاميان گذشتهء صدام در سازمان ملل و شوراى امنيت ، عرقِ شرم را از پيشانىشان پاك مىكنند و سرِ خود را بالا نگه مىدارند ؟
در ضمن بايد از خبرنگاران خارجى كه به ايران آمدند و اخبار اين عمليات و جناياتِ صدام را در دنيا منعكس كردند ، قدردانى نمود . اما بايد اين مطلب را هم از آنها بپرسيم كه پس از ديدنِ اين جنايتها چه عكس العملى از خود نشان دادند ؟
خبرنگاران مىگويند : ما جنازهها ، بيمارستانها و مجروحان را ديديم و نالهء آنها را شنيديم . به عمق فاجعه پى برديم و از آن صحنهها عكس و فيلم و نوار صوتى تهيه كرديم و به كشورهاى مختلف دنيا فرستاديم .
حكومتهاى كشورهاى اين خبرنگاران در برابر اين بزرگترين جنايتِ قرن كه به آن پى بردهاند ، چه عكس العملى نشان دادهاند ؟
يكى از آنها گفته : من متأسفم . ديگرى گفته :
من نگرانم . ديگرى كه عكس العملِ قوى نشان داده ، گفته است : من صدام را به خاطر اين جنايت ، محكوم مىكنم . يكى از آنها كه عكس العملِ خيلى قوى نشان داده ، گفته است :
من صدام را شديداً محكوم مىكنم .
آيا فقط حرف و فقط همين عكس العملهاى اين حكومتهاى دنيا در برابر يكى از بزرگترين جنايتهاى قرن ، كافى است ؟ ! پنج هزار نفر انسانِ غير نظامى در اثر بمباران شيميايى حلبچه توسط صدام ، كشته شدهاند . آن وقت آقاى رئيس جمهور ! تو فقط متأسفى ؟ فقط نگرانى ؟ فقط همين ؟ ! !
ديروز در بيمارستان از بيماران شيميايى حلبچه بازديد كردم . از يكى از آنها كه پيرمردى بود ، پرسيدم : اعضاى خانوادهء شما كجا هستند ؟ با ناراحتى گفت : قبل از بمباران ، اعضاى خانوادهء ما هشت نفر بودند . وقتى چشمم را باز كردم ، خودم را در اينجا ديدم .
نمىدانم آيا دخترها و پسرهايم زندهاند يا كشته شدهاند ؟ اگر زندهاند ، كجا هستند ؟ همراهِ هم هستند يا جداى از يكديگر ؟
اين حقوق بشر كِى مىخواهد از خواب بيدار شود ؟ آيا منتظرند تا ايران يكى از منافقين را دستگير كند و آنها ايران را محكوم كنند ؟
آيا فقط منتظر چنين لحظاتى نشستهاند ؟
همپاى انقلاب (خطبه هاى نماز جمعه) (فارسى) — صفحة 353
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٣٥٣