محصولات آن نه ملك كسى است و نه مورد تعلق حق كسى و نه چنين هدفى در آفرينش در ميان بوده است ؛ لذا اگر فرد يا افرادى بيايند آنها را مختص خويش سازند و تملك كنند طبعاً ملك يا مورد تعلق حق آنها خواهد شد ، و يا بايد بگويد در اصل همه با هم حق تصرف و استفاده دارند ولى اگر كسى پيشدستى كرده و آنها را به خود اختصاص دهد حقوق ديگران از بين مىرود ؛ مانند شيوه ثبت در دوره رضاخان كه كليه مناطق حساس و اساسى ايران ملك اشخاص معدودى شده بود ؛ زيرا آنان پيش از آنكه مردم از اوضاع باخبر شوند همه املاك را به نام خود ثبت داده بودند .
هر دو سخن فوق مخالف حكم عقل و منطق فطرت است .
در مطالعه قرآن مجيد به آيات زيادى برمىخوريم كه به روشنى مطلب اول را تأييد مىكند و ما تعدادى از آنها را در اينجا مىآوريم :
1 . الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الأَرْضَ فِرَاشاً وَالسَّمَاء بِنَاء وَأَنزَلَ مِنَ السَّمَاء مَاء فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقاً لَّكُمْ فَلَا تَجْعَلُواْ لِلّهِ أَندَاداً وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ « 1 » ؛ او خدايى است كه براى شما زمين را گسترد و آسمان را برافراشت و باران را از آسمان نازل كرد و به سبب آن ميوههاى گوناگون آفريد و آنها را روزى شما گردانيد ، پس براى خدا مثل و مانند نگيريد در حالى كه شما داناييد .
هامش
( 1 ) . سوره بقره ، آيه 22 .