ويژگىهاى معجزه
اعجاز از ريشه « عجز » و به معناى ناتوان ساختن مىباشد . معجزه در اصطلاح به كارى گويند كه فردى به اذن خداوند همراه با تحدى و ادعاى نبوت آن را انجام دهد و ديگران از آوردن آن عاجز باشند . بدون شك پيامبران براى اثبات نبوت خود نياز به معجزه دارند ، تا شاهد صدق ادعاى آنان باشد و گرنه ممكن است هر كسى چنين ادعايى را بنمايد ، گو اينكه مدعيان دروغين نبوت در طول تاريخ كم نبودهاند . البته روشن است كه براى بيان مطالبى كه با فطرت اصيل و عقل سالم مطابق است ، نيازى به اعجاز نيست به همين جهت پيامبران از ابتداى دعوت مبادرت به آوردن معجزه نمىكردند ، اما هنگامى كه با ترديد و شك ديگران مواجه مىشدند ، بويژه آنجا كه معاندان در پى مقابله با انبيا و سست كردن عقايد مردم بر مىآمدند ، معجزه انجام مىپذيرفت .
اكنون با اين توضيح و بيان مقدمات به برخى از ويژگىهاى اعجاز در مورد همه پيامبران مىپردازيم :
اوّلًا معجزه بايد متناسب با عصر و از جنس امورى باشد كه مردم مخاطب آن پيامبر توجه به سنديت آن بر نبوت پيدا كنند و اگر مورد التفات آنان نباشد ، معجزه و حجت بر نبوت نخواهد بود و جلب توجه نمىكند و مخاطبان برجستگى و انحصارى بودن آن را نمىفهمند .
مثلًا معجزه حضرت عيسى در دورانى كه پزشكى و طبابت حرف اول را مىزند اين بود كه مىفرمود : أَنِّي أَخْلُقُ لَكُم مِّنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ