آن تعارض كند ، بنابر احتياط واجب بايد از ابتداى ديدن خون تا هفت روز را حيض و بقيّه را استحاضه قرار دهد .
احكام حائض
« مسألهء 469 » چند چيز بر حائض حرام است :
اوّل : عبادتهايى كه مانند نماز ، بايد با وضو ، غسل يا تيمّم بجا آورده شوند ؛ ولى بجا آوردن عبادتهايى كه وضو ، غسل و تيمّم براى آنها لازم نيست - مانند نماز ميّت - مانعى ندارد . دوم : تمام چيزهايى كه بر جنب حرام است و در احكام جنابت گفته شد .
سوم : وطى در قُبُل ( جلو ) كه هم براى مرد و هم براى زن حرام است ، اگرچه به مقدار ختنهگاه داخل شود و منى هم بيرون نيايد ، بلكه احتياط واجب آن است كه مقدار كمتر از ختنهگاه را نيز داخل نكند و همچنين احتياط ، ترك وطى در دُبُر ( عقب ) زن در حال حيض است ؛ بلكه اگر زن راضى نباشد ، در غير حال حيض نيز وطى در دُبُر زن جايز نيست .
« مسألهء 470 » جماع كردن در روزهايى هم كه حيض زن قطعى نيست ولى شرعاً بايد آن را حيض قرار دهد حرام است ، پس زنى كه بيشتر از ده روز خون مىبيند و بايد به دستورى كه گفته شد روزهاى عادت خود را طبق روزهاى عادت خويشان خود حيض قرار دهد ، شوهرش نمىتواند در آن روزها با او نزديكى نمايد .
« مسألهء 471 » اگر مرد در حال جماع بفهمد زن حائض شده ، بايد فوراً از او جدا شود .
« مسألهء 472 » اگر زن بگويد : « حيض هستم » يا « از حيض پاك شدهام » ، بايد حرف او را قبول كرد .
« مسألهء 473 » براى جماع با زن حائض كفاره واجب نمىشود ، اگرچه دادن كفاره بر مرد مستحب است .
« مسألهء 474 » اگر شمارهء روزهاى حيض زن به سه قسمت تقسيم شود و مرد در قسمت اوّل آن از روى علم و عمد با زن خود جماع كند ، مستحب است هجده نخود طلا كفاره به فقير بدهد ، و اگر در قسمت دوم جماع كند ، نُه نخود ، و اگر در قسمت سوم جماع