احكام دفاع و جهاد
جهاد از واجبات دين و درى از درهاى بهشت است كه خداوند آن را براى اولياى خود گشوده است « 1 » و در جهت حفظ كيان اسلام و امنيت مسلمانان و دفاع در مقابل هجوم كافران و ناپاكان و يارى مستضعفان ، مورد تأكيد قرآن و معصومان عليهم السلام قرار گرفته است . امّتى كه از جهاد روى گردانند ، جامهء ذلّت و خوارى و رداى بلا و گرفتارى بپوشند و با حقارت و پستى از انصاف و عدالت محروم شوند .
« مسألهء 2186 » جهاد بر دو نوع است : « ابتدايى » و « دفاعى » . « جهاد ابتدايى » آن است كه مسلمانان به منظور دعوت كفّار و مشركين به اسلام و عدالت و يا جلوگيرى از نقض پيمان اهل ذمّه يا طغيان باغيان ( شورشيان مسلح ) بر امام واجبالطّاعه مسلمين ، نيروى نظامى به مناطق آنان گسيل دارند . در حقيقت هدف از جهاد ابتدايى كشور گشايى نيست ، بلكه دفاع از حقوق فطرى انسانهايى است كه توسّط قدرتهاى كفر و شرك و طغيان از خدا پرستى و توحيد ، عدالت و شنيدن و پذيرش آزادانهء احكام خداوند محروم شدهاند .
« جهاد دفاعى » زمانى است كه دشمن به مرز و بوم مسلمانان هجوم آورد و قصد تسلّط سياسى يا فرهنگى و اقتصادى نسبت به آنان داشته باشد و ممكن است جهاد در برابر باغيان در زمانى كه به حملهء مسلحانه دست زدهاند نيز جهاد دفاعى محسوب گردد .
« مسألهء 2187 » شركت در جهاد بر كسى واجب است كه بالغ ، عاقل ، مرد و آزاد باشد و نابينا ، پير ، زمينگير و مبتلا به بيمارى نباشد كه نتواند وظيفهاش را انجام دهد .
« مسألهء 2188 » گريختن از صحنهء جهاد جايز نيست ، مگر اين كه ترك صحنهء
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة ، چاپ آل البيت ، كتاب الجهاد ، باب 1 از « أبواب جهاد العدوّ و ما يناسبه » ، ح 13 ، ج 15 ، ص 14 .