[ كيفيّة الرجم و حكم الفرار من الحفيرة ]
[ مسألة 2 - يدفن الرجل للرجم إلى حقويه لا أزيد ، والمرأة إلى وسطها فوق الحقوة تحت الصدر .
فإن فرّ أو فرّت من الحفيرة ردّا إن ثبت الزّنا بالبيّنة ، وإن ثبت بالإقرار فإن فرّا بعد إصابة حجر ولو واحداً لم يردّا ، وإلّا ردّا . وفي قول مشهور إن ثبت بالاقرار لا يردّ مطلقاً وهو أحوط ، هذا في الرجم .
أمّا في الجلد فالفرار غير نافع فيه بل يردّ ويحدّ مطلقاً . ]
كيفيّت رجم و فرار از حدّ
اين مسأله چند فرع دارد :
1 - اگر بخواهند مردى را رجم كنند ، بايد او را در حفيره و گودالى تا حِقْوَين - يعنى تا جايى كه لگن خاصره وجود دارد كه نزديك ناف مرد است - دفن كنند ؛ و اگر زانى زن باشد ، بيشتر از اين مقدار ، يعنى تا زير سينهاش دفن كرده و سپس ، وى را رجم كنند .
2 - اگر مرد و يا زن زانى از حفيره فرار كنند ، در صورتى كه زناى آنان با بيّنه ثابت شده باشد ، آنان را بر مىگردانند ؛ و اگر با اقرار ثابت شده باشد و بعد از برخورد سنگ - هر چند يك دانه - باشد ، وى را بر نمىگردانند ؛ امّا اگر سنگى اصابت نكرده باشد ، او را برمىگردانند ؛ ولى بنا بر قول مشهور ، مطلقاً - چه سنگى اصابت كرده باشد ، و چه سنگى به او برخورد نكرده باشد - زانى را برنمىگردانند ؛ و اين قول ، مطابق احتياط است .
3 - اگر حدّ زانى تازيانه بود ، چه با اقرار ثابت شده باشد و چه با بيّنه ، در صورت فرار ، او را بازگردانده و حدّ مىزنند .