98 كشور ديگر ، مانند : ايرلند ، ژاپن ، جمهورى كره ، آفريقاى جنوبى ، السالوادور ، اتيوپى و . . . ، مجازات بدنى در سيستم كيفرى آنها ممنوع اعلام شده است و در مابقى كشورها ، كودكان در دادگاهها به مجازات بدنى محكوم شده و كيفر داده مىشوند . همچنين تنبيه بدنى كودكان در مدارس علاوه بر آن 23 كشور ، فقط در 88 كشور ديگر ، مثل : ايران ، مصر ، چين ، بلژيك ، اسلواكى ، سنگال و . . . مجاز نيست ؛ يعنى در بيش از 100 كشور هنوز استفاده از تنبيه بدنى در مدارس عملى مجاز دانسته مىشود و قابل پيگرد نيست . در مورد تنبيه بدنى كودكان در خانه نيز تنها همان 23 كشور اين عمل را ممنوع مىدانند ، و در بقيه كشورها ، تنبيه بدنى كودك در درون خانه از نظر قانون مجاز است . نكتهى ديگرى كه از اين آمار به دست مىآيد ، اين است كه استفاده از تنبيه بدنى در مراكز نگهدارى كودكان - كانونهاى اصلاح و تربيت - در بيش از 100 كشور دنيا ، همچون : سومالى ، تاجيكستان ، عراق ، هند ، فرانسه ، كلمبيا و . . . ، ممنوع نبوده ، و آن را به عنوان يك عمل قانونى و براى اصلاح و تربيت انجام مىدهند . به عبارت ديگر ، در اين كشورها ، تنبيه و مجازات بدنى كودكان به عنوان رأى كيفرى و ضرب و شتم جزايى « 1 » ممنوع است و تنبيه به عنوان عملى حفاظتى و حمايتى « 2 » - و به عبارت ديگر ، براى اصلاح و بازداشتن از رفتار ناپسند - مجاز و قانونى است .
با توجّه به اين آمارها و گزارشات ، و رويه دولتها ، نتيجه اين مىشود كه به رغم تمام تلاشهاى صورت گرفته توسط مجامع بينالمللى براى از بين بردن و حذف تمامى انواع مجازات بدنى ، هنوز اجماع جهانى و قبول جامعهى بينالمللى براى اين موضوع ثابت نيست .
علاوه آنكه ، در پارهاى از موارد - همانطور كه روانشناسان نيز بيان داشتهاند و در مباحث بخش مطرح شد - شيوههاى ملايم و رفتار مسالمتآميز جهت بازداشتن
هامش
( 1 ). Corporal Punishment as a Punitive assault .( 2 ). Corporal Punishment as a Protective action .