« إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ و وَالَّذِينَ ءَامَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَوةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَوةَ وَهُمْ رَ كِعُونَ » . « 1 » بىگمان سَرْوَر و سرپرست شما ، خداوند و پيامبر اوست و [ نيز ] كسانى هستند كه ايمان آوردهاند ؛ همان كسانى كه نماز بر پا مىدارند و در حال ركوع زكات مىدهند .
سرپرستى مسلمانان ؛ بر عهدهء خداوند و پيامبر اوست : اللَّهُ وَرَسولُهُ . و سپس ، در طولِ سرپرستى پيامبر صلى الله عليه و آله ، از آنِ شمارى از مؤمنان است : « وَالَّذِينَ ءَامَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَوةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَوةَ وَهُمْ رَ كِعُونَ » . نه همهء مؤمنان ؛ چرا كه سرپرستى همهء مؤمنان نسبت به همه ، موجب هرج و مرج و مستلزم آشفتگى و از هم گسيختگىِ نظام اجتماعى است . در حالى كه خداوند در اين آيه ( آيهء ولايت ) در مقام تشريع منصب ولايت و سرپرستىاى است ، كه محور اصلى در تنظيم نهادهاى اجتماعى مسلمانان است . از اين رو ، خداى تعالى با تعبير توصيفى : « وَالَّذِينَ ءَامَنُواْ . . . وَهُمْ رَ كِعُونَ » ، به توصيفِ : « وَالَّذِينَ ءَامَنُواْ » ، پرداخته و مؤمنانى را منظور داشته است ، كه نماز را بر پا مىدارند و زكات را مىپردازند ؛ يعنى در شكل و قوارهء يك « قضيّه خارجى » كه بيانگرِ كارى ويژه از شخصى خاصّ است ، گروهِ خاصّى از مؤمنان را ، به سرپرستى مسلمانان برگزيده
هامش
( 1 ) . مائده ، آيهء 55 .