مشام جان انسانها ، به ويژه آزادگان عالم ، را معطر كرده است . باران رحمتى است كه سرزمينهاى اسلامى را صفا داده و دلهاى مؤمنان را سرشار از عشق و ايمان كرده است . و بديهى است كه فردا و فرداها تا ابديّت نيز ، چنين خواهد بود .
حسين عليه السلام با آفريدن عاشورا ، مدرسهء عظيم انسانى و الهى را به روى پيروان محمّد گشود . مدرسهاى كه قرنهاست مسلمانان را درسِ دين و دين دارى آموخته است ؛ درس عزّت و صلابت و ظلم ستيزى .
آرى ، آموخت كه حقّاً ، در شرايط بسيار سخت و سنگين ، بسا گروهى اندك بر گروهى بسيار ، به اذن خداوند ، پيروز است ؛ « كَم مّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةَ م بِإِذْنِ اللَّهِ وَاللَّهُ مَعَ الصبِرِينَ » ، « 1 » و مىتواند در برابر هرگونه بىعدالتى بشورد و دست ظلم را از سرِ مردم كوتاه كند . و اين درس عبرت را آموخت كه در يك نظامى كه روزى پيامبر صلى الله عليه و آله بر پايه آموزههاى وحى مردمش را به بندگى خدا رهبرى مىكرد ، چگونه جريان نفاق و دورويى ، به دستيارى دنياطلبان بىمروّت ، معاويه و سپس يزيد را ، به نام خليفهء او در مسند رهبرى امت اسلام مىنشاند . و به آنها مىقبولاند كه اطاعت اين خليفگانِ فاسد ، اطاعت خداوند است .
شهادت حسين عليه السلام ، كه مظهر عزّت و غيرت الهى بود ، كفّه ترازو را تا ابد ، به سود ايمان و توحيد سنگين كرد و پردههاى ابهام را از جبههء حقّ ، كه با جبهه باطل در هم آميخته بود ، براى هميشه كنار زد . و اسلام بعثت و امامت را از اسلام سلطنت و خلافت جدا ساخت . و اينها و صدها نظير اين درسها را ، كه اشاره شد ، آموخت . و امروز نيز ، آن چه به نام اسلام شناخته مىشود از بركت عاشوراى حسين است .
از اين رو ، حسين عليه السلام سرشارترين سرمايهء معنوى است كه بر همهء انسانهاىِ
هامش
( 1 ) . بقره ، آيهء 249 .