( « ذكر » ، يادآورى ) است و مايهء بيدارى تو و قوم توست ( اهل بيت عليهم السلام ) ، مسئوليتى بزرگ بر دوش تو و بر دوش آنان ( اهل بيت عليهم السلام ) ، برنهاده است . بر اين اساس ، مُفاد و مفهوم اين دو آيه ، به ضميمه و پيوست رواياتى كه در ذيل آنها آمده است ، خداى تعالى ، امامان شيعه عليهم السلام را ، هم چون پيامبر صلى الله عليه و آله ، در جايگاهِ هدايت خلق و ساماندهىِ زندگى مادّى و معنوى آنان ، قرار داده است ؛ يعنى آنها نيز ، چون پيامبر صلى الله عليه و آله ، از سوى خداوند براى هدايت و ساماندهى جامعهء دينى ، برگزيده شدهاند كه بايد امورِ دينى و دنيايى مؤمنان را ، بر اساس طرحى كه قرآن كريم ارائه داده است ، سامان داده و اين مسئوليت بزرگ را ، كه پس از پيامبر گرامى ، هر يك پس از ديگرى ، بر عهده دارند و در رستاخيز دربارهء آن ، بازخواست خواهند شد : « وَسَوْفَ تُسْأَلُونَ » ، جامهء عمل بپوشند .
نتيجهء آن چه در اين دو آيه با پيوستِ روايات ، بدانها اشاره شده ، عبارت است از :
1 - امامان شيعه عليهم السلام همگى ، چون پيامبر صلى الله عليه و آله هدايتگر مردمند .
2 - آموزههاى قرآنى بيانگرِ طرحى است ، كه بر اساس آن جامعهء دينى تدبير مىشود .
3 - امامان شيعه عليهم السلام همچون پيامبر صلى الله عليه و آله ، نبايد در انجام رسالتى كه بر دوش دارند ، كوتاهى وَرْزند .
4 - آن بزرگواران همچون پيامبر ، در قبال اين مسئوليت الهى در پيشگاه خداوند ، بازخواست خواهند شد .
5 - امامان عليهم السلام داراى فهم معصوماند ؛ يعنى « فهم معيار » و آشناىِ به كتابالهى .
حماة الوحي (پاسداران وحى) (فارسى) — صفحة 111
مساهمون: الشيخ فاضل اللنكراني
ص١١١