فصل چهل و پنجم : خُرفه
1903 . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بر شما باد خُرفه ؛ « 1 » چرا كه زيركى مىدهد و اگر تنها يك چيز باشد كه عقل را افزون مىكند ، همان است .
1904 . امام صادق عليه السلام : پيامبر خدا بر زمين سوختهاى پا نهاد و آن زمين ، پايش را سوزاند . پس ، پاى خويش را بر خُرفه نهاد و در نتيجه ، سوزش حاصل از زمين سوخته ، فرو نشست . از آن پس ، پيامبر صلى الله عليه و آله خُرفه را دوست داشت ، براى آن دعا مىكرد و مىگفت : « چه گياه پُربركتى است ! » . « 2 »
1905 . الدعوات : پيامبر صلى الله عليه و آله حرارتى يافت . بر خُرفهاى دندان فشرد و از آن احساس راحتى كرد . سپس گفت :
« خداوندا ! در آن بركت بنِه . در آن ، شفاى نود و نُه درد است . [ اى خُرفه ! ] در هر جا مىخواهى ، به روى » .
هامش
( 1 ) خُرفه : نام گياهى است و آن را به پارسى ، پَرپَهَن گويند و معرَّب آن ، فَرفَخ است و آن در عربى به « البقلة الحَمقاء ( سبزه كودن ) » معروف است . ( لغتنامه دهخدا ) .
( 2 ) در المحاسن ، جمله آخر حديث ، وجود ندارد .