بر مىگيرد و بدانها درمىپيچد ، يك مشت شنبليله و يك مشت انجيرِ خشك برمىدارى و در آب مىخيسانى و در ديگى تميز مىپزى . سپس آن را از صافى مىگذرانى و آنگاه سرد مىكنى و يك روز در ميان ، از آن مىخورى و اين كار را تا هنگامى كه يك كاسه پُر مصرف شود ، ادامه مىدهى .
هامش
انسان را از آميزش ، ناتوان مىسازد » .
در القانون آمده است : « شنبليله در آخر فصلِ نخست ، گرم و در طول فصل نخست ، خشك است ؛ از رطوبتى شگفت ، تهى نيست ؛ نضجدهنده و نرمكننده است ؛ ورمهاى بلغمى و پشتى را از ميان مىبرد ؛ شكم كلنها را نرم مىكند و به آستانه باز شدن مىرساند ؛ سينه و حلق را نرم مىكند و بويژه هنگامى كه با عسل يا خرما و يا انجير پخته شود ، سرفه و نفَستنگى را فرو مىنشاند . بهتر ، آن است كه شنبليله را با قدرى خرما بياميزند و بفشرند و عصاره آن را بگيرند و سپس با مقدار زيادى عسل درآميزند و آنگاه بر روى حرارتى معتدل ، گرم كنند و قبل از غذا ( با فاصله زياد ) آن را بخورند . پخته آن در سركه ، براى ضعف معده ، سودمند است و آبپزشده آن نيز براى دلپيچه و شكمرَوى ، خوب است » ( بحار الأنوار : ج 62 ص 187 ح 3 ) .