175 . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : گاه بنده بيمار مىگردد . پس دلش نازك مىشود و برخى از گناهانى را كه از او سر زده است ، به ياد مىآورد و قطره اشكى ، هر چند كوچك ، از ديدگانش سرازير مىشود و آنگاه ، خداوند عز و جل ، او را از گناهانش پاك مىسازد . پس اگر او را از اين بستر بيمارى برخيزانَد ، او را پاك شده [ از گناه ] بر مىخيزانَد ، و اگر جانش را بستاند ، پاكيزه شده [ از گناه ] مىستاند .
176 . امام على عليه السلام : اگر خداوند ، بندهاى را گرفتار [ بيمارى ] سازد ، به اندازه بيمارىاش از گناهان او فرو مىكاهد .
177 . امام على عليه السلام به يكى از ياران خويش كه به بيمارىاى گرفتار شده بود : خداوند ، آن درد و رنجى را كه داشتهاى ، مايه ريختن گناهانت قرار دهد ؛ چرا كه در بيمارى ، پاداشى نيست ؛ امّا گناهان را فرو مىكاهد و چنان كه برگ از درخت مىريزد ، از انسان فرو مىريزد . پاداش ، تنها در گفتن به زبان ، و عمل كردن به دست و پاى است و خداوند سبحان ، هر يك از بندگان خويش را كه بخواهد ، به راستىِ نيّت و به نهادِ درست ، به بهشت درمىآورد .
178 . امام سجّاد عليه السلام خطاب به بيمارى كه بهبود يافته بود : پاك شدن از گناهان ، بر تو مبارك باد ! خداوند ، تو را ياد كرده است . او را ياد كن ، و از تو درگذشته است . او را سپاس گوى .
179 . امام رضا عليه السلام : بيمارى براى مؤمن ، تطهير و رحمت ، و براى كافر ، عذاب و لعنت است . بيمارى ، همدم مؤمن مىماند ، تا هنگامى كه هيچ گناهى بر وى نباشد .
ر . ك : ج 1 ، ص 157 ح 196 .
دانشنامه احاديث پزشكى (فارسى) — صفحة 147
مساهمون: محمد الريشهري
ص١٤٧