164 . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ، گاه بنده خويش را به ناتندرستى گرفتار مىكند تا اين ناتندرستى ، كفّاره هر گناه وى شود .
165 . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بنده چون بيمار شود ، خداوند به فرشتگان خويش چنين وحى كند : اى فرشتگانم ! من بندهام را به بندى از بندهاى خويش گرفتار ساختهام . اينك اگر جانش را بستانم ، او را مىآمرزم و اگر او را عافيت بخشم ، در حالى از بستر بر مىخيزد كه هيچ گناهى ندارد .
166 . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ مرد و زن مسلمان و هيچ مرد و زن مؤمنى نيست كه بيمار شود ، مگر آن كه خداوند ، [ برخى ] از گناهانش را از او فرو نهد .
167 . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ بندهاى نيست كه بيمارى دامنگيرش شود و او را از آنچه تندرستان انجام مىدهند ، باز دارد ، مگر آن كه اين بيمارى كفّاره گناهانش شود و هر چه پس از آن انجام دهد ، فزونىاى بر كفّه اعمالش باشد .
168 . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : گاه به بنده خدا برخى از مصائب مىرسد تا در حالى بر زمين گام بردارد كه هيچ گناهى بر وى نيست .
169 . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : چهار تن هستند كه اعمال خويش را در حالى كه هيچ گناهى بر آنان نمانده است ، از نو مىآغازند : بيمار ، چون بهبود يابد ، مشرك ، چون مسلمان شود ، . . . .
170 . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اى على ! ناله مؤمن [ به گاه بيمارى ] « سبحان اللّه » گفتن است ، فريادش « لاالهالااللّه » گفتن ، خفتنش بر بستر ، عبادت است و از پهلو به پهلو چرخيدنش ، جهاد در راه خداست ؛ و اگر بهبود يابد ، در حالى در ميان مردم راه مىرود كه هيچ گناهى بر او نيست .
دانشنامه احاديث پزشكى (فارسى) — صفحة 143
مساهمون: محمد الريشهري
ص١٤٣