فص 68 [ در ظهور جلائى و استجلائى حق سبحانه است ]
تفسير الفص الذى بعده : لاكثرة فى هوية ذات الحق ولا اختلاط ( ولا اختلاط له خ ) . بل تفرد بلاغواش ( بل تفرد فى ذاته بلاغواش خ ) و من هناك ظاهريته و كل كثرة و اختلاط فهو بعد ذاته و ظاهريته ، و لكن من ذاته من حيث وحدتها فهى من حيث ظاهريتها ظاهرة و هى بالحقيقة تظهر بذاتها ، و من ظهورها يظهر كل شى فيظهر مرة أخرى لكل شى بكل شى و هو ظهور بالايات و بعد ظهوره بالذات ( و هو ظهور بالحقيقة بالايات بعد ظهوره بالذات خ ) ، و ظاهريته الثانية تتصل بالكثرة و تنبعث من ظاهريته الاولى التى هى الوحدة .
ترجمه : تفسير فصى كه پس از فص تفسير شده پيش از اوست ( يعنى سخن در تفسير فص دوازدهم است ) : در ذات حق نه كثرتى است و نه اختلاطى بلكه منفرد بدون غواشى است و از اينجاست ظاهريت او . و هر كثرت و اختلاط بعد از ذات او و ظاهريت او است ، و لكن از ذات او از حيث وحدتش است . پس ذات حق از حيث ظاهريتش ظاهر است و او است كه بحقيقت ظاهر بذاتش است و از ظهور او هر چيزى ظاهر مىشود . پس آن ذات بار ديگر براى هر چيز به همه آن چيز ظاهر مىشود و ظاهريت دوم او ظهور به آيات است و پس از ظهور بذاتش است . و ظاهريت دوم او بكثرت پيوسته است و از ظاهريت اولش كه وحدت است بر انگيخته است .