خبر باشند و بايد بتوانند با منطق خود آن ها با آنان سخن بگويند و برترى آيين اسلام را بر هر مكتب ديگر اثبات كنند . بنابراين ، بحث و گفت وگو دربارهء تمام مكتب ها - بدون استثنا - بايد در متن دروس حوزه هاى علميه باشد .
4 - در ميان علماى اسلام بايد كسانى باشند كه با زبان هاى زندهء دنيا آشنايى داشته باشند و بتوانند به هنگام لزوم ، بدون وساطت مترجمان كه گاه بر اثر ناآگاهى و گاه براى اعمال غرض شخصى ، مسائل را تحريف مى كنند ، با اهل زبان هاى ديگر سخن بگويند . از اين جا ضرورت تدريس زبان هاى خارجى در كنار دروس حوزه هاى علميه احساس مىشود .
5 علماى اسلام بايد از وسايل ارتباط جمعى موجود در جهان حداكثر بهره گيرى را داشته باشند و صداى اسلام و تعليمات قرآن را به گوش همهء جهانيان برسانند . بديهى است كه اين كار بدون وجود يك حكومت نيرومند اسلامى كار بسيار مشكلى است ؛ چرا كه حكومت هاى ديگر هرگز چنين فرصتى را به پيروان مكتب اسلام نمى دهند و نه تنها با سانسور شديد مانع از نشر دعوت اسلامى مى شوند ، بلكه با ايجاد خفقان و سلب آزادى نفس را در سينه ها حبس مى كنند .
اين ها قسمتى از درس ها و الهاماتى است كه از برنامهء مناظرات امام على بن موسى الرضا عليه السلام مى توان گرفت .
« و الحمدلله اوّلًا و آخراً »
مناظرات تاريخى امام رضا ( ع ) با پيروان مذاهب و مكاتب ديگر ( فارسى ) — صفحة 97
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٩٧