مسأله 17 - اگر مريض بعد از آن كه هَدى يا پولش را فرستاد حالش خوب شد به طورى كه توانايى رفتن به مكه را داشت بايد برود ، پس اگر مُحرم به احرام تمتع است و به وقت رسيد ، اعمال عمره و حج را بهجا مىآورد و اگر وقت تنگ شد به طورى كه اگر بخواهد عمره بهجا بياورد وقوف به عرفات فوت مىشود بايد برود به عرفات و حج افراد بهجا بياورد ، و احتياط آن است كه قصد عدول كند و بعد از آن عمرهء مفرده بكند ، و كافى است از حَجة الاسلام .
و اگر وقتى رسيد به مكه كه حج فوت شده - يعنى به وقت اختيارى مشعر نمىرسد - عمرهء او مبدّل مىشود به عمرهء مفرده و بايد آن را بهجا آورد و از احرام خارج شود ، و احتياط آن است كه قصد عدول به عمرهء مفرده كند ، و حج واجب را با وجود شرايط در سال ديگر بهجا آورد .
مسأله 18 - مصدود به دشمن در حكمى كه براى مريض در مسألهء پيش ذكر شده مانند او است .
مسأله 19 - كسانى كه مريض نيستند لكن به علت ديگر بعد از احرام نتوانستند به مكه بروند مثل كسى كه پايش يا كمرش شكسته يا به واسطهء خونريزى ضعف بر او مستولى شده بعيد نيست حكم مريض را داشته باشند ، لكن مسأله مشكل است ، بنابراين احتياط آن است كه به احرام باقى بمانند تا وقتى كه خوب شوند ؛ پس اگر حج ، فوت شده عمرهء مفرده بهجا بياورند و از احرام خارج شوند ، و حج اگر واجب بوده با وجود شرايط اعاده كنند .
مسأله 20 - زمانى كه بايد مريض مواعده كند براى ذبح در احرام حج ، روز دهم است به احتياط واجب و بايد قرار تأخير تا ايام تشريق ندهد ، و در احرام عمرهء تمتع احتياط آن است قبل از خروج حاج به عرفات باشد .
مناسك الحج ( بالعربية ) و مناسك حج ( فارسى ) ( موسوعة الإمام الخميني 31 ) — صفحة مناسك حج 288
مساهمون: السيد الخميني
صمناسك حج ٢٨٨