دوم - كسى كه سال أول حج او باشد ، كه بايد سر بتراشد به احتياط واجب .
سوم - كسى كه موى سر خود را به عسل يا صمغ يا نحو آن براى رفع شپش و نحو آن چسبانيده باشد بايد سر بتراشد به احتياط واجب .
چهارم - كسى كه موى خود را جمع كرده و گره زده و درهم پيچيده و بافته است بايد سر بتراشد به احتياط واجب .
پنجم - خنثاى مشكل اگر از اين سه دستهء اخير نباشد بايد تقصير كند و سر نتراشد .
مسأله 2 - اگر خنثاى مشكل از اين سه طايفه باشد ، واجب است هم تقصير كند و هم سر بتراشد احتياطاً .
مسأله 3 - احتياط آن است كه كسى كه سر را مىتراشد تمامش را بتراشد .
مسأله 4 - در تقصير كفايت مىكند مقدار كمى از موى سر يا ريش يا شارب را چيدن به هر نحو با هر آلت كه باشد ، و يا ناخن گرفتن ، و بهتر آن است كه هم مقدارى از مو بگيرد و هم ناخن را بگيرد .
مسأله 5 - سر تراشيدن و تقصير چون از عبادات است بايد با نيت خالص از ريا و براى اطاعت خداوند باشد و بدون آن صحيح نيست ، و آنچه بايد به آن حلال شود حلال نمىشود .
مسأله 6 - جايز است سر را خود انسان بتراشد يا به سلمانى بدهد ، و همچنين در تقصير ، و بايد خودش نيت كند ، و بهتر آن است كه سلمانى هم نيت كند .
مسأله 7 - كسانى كه سر تراشيدن بر آنها متعين است مثل اشخاصى كه در مسألهء أول ذكر شد ، اگر سر آنها مو نداشته باشد بايد تيغ را بكشند به سر آنها ، و آن كافى است از تراشيدن سر .
مسأله 8 - كسانى كه مخيّر هستند ميان تراشيدن سر و گرفتن موى ريش يا شارب و گرفتن ناخن ، اگر سرشان مو نداشت بايد تقصير كنند ، و اگر هيچ مو نداشتند حتى
مناسك الحج ( بالعربية ) و مناسك حج ( فارسى ) ( موسوعة الإمام الخميني 31 ) — صفحة مناسك حج 234
مساهمون: السيد الخميني
صمناسك حج ٢٣٤