دوم : كسى كه سال اول حج او باشد كه بايد سر بتراشد به احتياط واجب .
سوم : كسى كه موى سر خود را به عسل يا « صمغ » يا نحو آن براى رفع شپش و نحو آن چسبانيده باشد بايد سر بتراشد به احتياط واجب .
چهارم : كسى كه موى خود را جمع كرده و گره زده و درهم پيچيده و بافته است ، بايد سر بتراشد به احتياط واجب .
پنجم : خنثاى مشكل اگر از اين سه دسته اخير نباشد بايد تقصير كند و سر نتراشد .
مسألهء 2 - اگر خنثاى مشكل از اين سه طايفه باشد ، واجب است هم تقصير كند و هم سر بتراشد احتياطاً .
مسألهء 3 - احتياط آن است كه كسى كه سر را مىتراشد تمامش را بتراشد .
مسألهء 4 - در تقصير كفايت مىكند مقدار كمى از موى سر يا ريش يا شارب را چيدن به هر نحو و با هر آلت كه باشد و يا ناخن گرفتن ، و بهتر است كه هم مقدارى از مو بگيرد و هم ناخن را بگيرد .
مسألهء 5 - سر تراشيدن و تقصير چون از عبادات است بايد با نيت خالص از ريا و براى اطاعت خداوند باشد و بدون آن صحيح نيست ، و آنچه بايد به آن حلال شود ، حلال نمىشود .
مسألهء 6 - جايز است سر را خود انسان بتراشد يا به سلمانى بدهد ، و همچنين در تقصير ، و بايد خودش نيت كند ، و بهتر آن است كه سلمانى هم نيت كند .
مسألهء 7 - كسانى كه سر تراشيدن بر آنها متعين است ، مثل اشخاصى
مناسك حج ( به ضميمه ترجمه بعضى از مسائل حج تحرير الوسيله و 550 مسأله جديد ) ( فارسى ) — صفحة 276
مساهمون: السيد الخميني
ص٢٧٦